Iść przez życie we dwójkę

Człowiek nie powinien iść przez życie sam, potrzebuje bowiem drugiego człowieka.

Jest taka obiegowa opinia i to zwykle wygłaszana przez tych, którzy na związku z drugim korzystają, wysysają go i depczą, dowartościowując się dzięki niemu.

Tu widzę dwie możliwości:

- po pierwsze primo oboje są zbudowani z tej samej debilskiej gliny pod nazwą tradycja.

- po drugie primo tym chorym związkiem rządzi masochizm.

   Ci doświadczeni, którzy dostali w związku, czy w związkach w dupę, przeważnie nie udzielają pouczeń małżeńskich i siedzą cicho.

   Azaliż zdarzają się wyjątki, spotykam bowiem mocno nieliczne stare małżeństwa, które autentycznie po 50 latach związku kochają się. Jeśli jedno mówi – drugie słucha i ma przy tym „perły w oczach”, jak to ładnie ujął Stachura.

Temat wyjątków Stachura wyjaśnił krótko: Wyjątek nie potwierdza reguły, on ją kompromituje.

      Teza: - We dwójkę łatwiej iść przez życie.

Iść? I czytamy Krzysztofa Vargę:

- Chyba się czołgać i to przez pustynię swojej ukrywanej samotności. Czołgać się stękając z wysiłku i bylejakości, z nudów i beznadziei. Wokół nie ma już żadnej oazy, a ty czołgaj się człowieku w zawziętym milczeniu, albo wśród wzajemnych pretensji, gniewów i oskarżeń. W takim związku walczysz, dopóki ci się nie znudzi, wtedy zapada decyzja rozwodu, albo zostałeś uzależniony, zniewolony i poddając się dominacji, czy zgadzając się na kompromisy, tracisz stopniowo chęć do życia.

 PS. Fakt - jak Czytelnicy wiedzą, wspomniane wyżej czołgania przerobiłem wystarczająco dokładnie. Kiedy postanowiłem "skoczyć nie mając skrzydeł" - one wyrosły mi już w locie, a życie po nowemu okazało się zaskakująco przyjazne.

Pożyć jak w bańce mydlanej

W takiej bańce wypuszczonej w słoneczny dzień, igrają kolorowe rozbłyski.

 

Przerabiałem swoją lekcję życiową, mając już nieco doświadczenia po dwudziestu latach pierwszego małżeństwa i ciężkim rozwodzie (dwanaście rozpraw): przydarzały się niby leniwe i radosne weekendowe śniadania w ogrodzie, lecz z każdą godziną wzmagała się nuta niepokoju, zbliżał się bowiem czas powrotu do domu. W poniedziałek trzeba znowu do pracy, a ja tak lubiłem ogród, kwiaty i rozumiałem ziemię. Kurcze – obowiązek powrotu do cywilizacji i pracy wywoływał skurcz w żołądku.

W duszy coraz silniej odzywała się tęsknota za Edenem utraconym, wolnością z dzieciństwa.

Pożyć sobie w rajskim ogrodzie, może nawet tak do syta? Utopia? Jednak marzyłem pamiętając, żeby marzeń nie odpuszczać. Bo azaliż porzekadło mówi: - wiary nie tracić i ducha nie gasić.

Pociągał mnie hedonizm? Tak! I to bardzo pociągał! Przecież ta filozofia jest słuszna i zbawienna, jej się trzymać trzeba, oraz to podstawowy objaw zdrowia psychicznego jednostki.

Jako że sprawy wydarzają się w odpowiednim czasie i odpowiednim miejscu, musiało upłynąć następne dwadzieścia lat drugiego małżeństwa, żeby marzenia o Edenie przyoblekły się w ciało.

I co?

I pstro!

Wszystko mija, ale jest jedna rzecz, która się zatrzymuje i trwa – to wspomnienia. Wspomnienia są jak fotografia. 

A ja jestem w nastroju przedwakacyjnym, przychylnie nastawiony do świata, do ludzi mniej przychylnie. Planuję pojechać, lub zawędrować tu i tam, przeglądam zdjęcia i szykuję wpis do bloga.

Czuję się zadowolony, a człowiek zadowolony ma jeszcze więcej tego, co już ma. Zadowolenie bowiem jest jak modlitwa dziękczynna, a stąd już całkiem niedaleko, może tylko rzut beretem do Olśnienia, Satori, Stanu Łaski, czy nazywaj to jak chcesz.

I takiego właśnie miłego nastroju życzę Czytelnikom z całego serca.

  

Spirytyzm w lesie

Wrzesień, a więc do lasu miły bracie! Zaczyna się grzybobranie na Mazowszu.  Świt. 

Wchodzę do lasu i zmierzam pilnie do „swoich” miejsc. Idę i myślę, a myślę bo mam czas (gdybym czasu nie miał, to bym tylko szedł). przypomina mi się akapit z książki o spirytyzmie, wydanej sto lat temu (!), którą czytałem wieczorem poprzedniego dnia. Rozdział dotyczył małżeństwa.

Otóż duch wyższy, który się zgłosił do rozmowy, ciągle wraca do terminów: sobkowstwo, egoizm, oraz powtarza, że jeśli cierpimy, widocznie Bóg tak chciał. Cierpienie należy znosić pokornie, z rezygnacją, bo to właściwie piękne jest.

I mnie się wydało, że tu już duch wyższy się zagalopował nieco, ponieważ:                                                                                                                                                    - Po pierwsze primo: - Dla kogo cierpienie jest piękne? I od razu otrzymuję odpowiedź od mego ducha osobistego: - dla masochisty!                                                                                                                     Dalej ten duch wyższy przypomniał banał, że cierpienie uszlachetnia. Padają słowa „chrześcijaństwo”, tudzież „lekcja”.                                                       

- Więc po drugie primo: - jaką lekcję odbiera oprawca w toksycznym związku dwojga? Lekcję jeżdżenia na łysej kobyle? Oprawca się krzywdą karmi, nasyca, a ofiara powinna zamienić się w pokorne cielę?                                                                                                                                                                    

- Po trzecie primo: - Czy istnieje zgodna z prawem przyrodzonym jakaś dawka cierpienia wystarczająca do przepełnienia kielicha goryczy?                         

I w tym momencie mój duch wygłosił monolog do ducha wyższego z zaświatów: - A ty duchu to w jakim ciele ostatnio byłeś? Bo bez urazy, ale wygląda na to, że jesteś starym duchem mocno kościółkowym, a tu na słowiańskiej ziemi rewolucja światopoglądowa poczyniła już niejakie zmiany w młodym pokoleniu. Powstają nawet opinie o konieczności wprowadzenia terapii psychicznej dla biskupów.                                                                                                                   Odebrano Słowianom wiarę ojców. Obca religia, narzucona przemocą, się jakby chwieje. Czarni niereformowalni urzędnicy pracowicie plugawią całość, przez co zwykli ludzie, którzy potrzebują w coś wierzyć, zaczynają wątpić.

Czytałem dalej i ze zdziwieniem natykam się na niespójność. Duch wyższy stwierdza: - Azaliż nigdzie nie jest powiedziane, że Bóg wiąże ludzi ze sobą na amen, czyż nie wprowadziliście instytucji rozwodów?

I zaprawdę powiadam wam - pozostałem z pytaniem: - To cierpieć w związku, czy nie cierpieć?

Atoli rzeczywistość leśna sprowadza mnie do tu i teraz – odpuszczam duchowi wyższemu, bo właśnie znalazłem się u celu godzinnego szybkiego marszu i oto widzę pierwszą brązową zamszową piłkę, która wystaje sponad jagodzin. Oczyszczam niespiesznie korzeń, rozglądam się i z miłością opieram wzrok na drugiej zamszowej piłce. Pierwszy nizinny wysyp borowików, a więc prawie wszystkie grzyby zdrowe. 

P.S – Zdrowy na umyśle człowiek pilnuje swojej osobistej kryształowej bańki. Kiedy tylko może, wariatkowo zostawia za sobą.

Rozmowa u doktora

Coraz częściej słyszę od moich równolatków o zaćmie, postanawiam więc sprawdzić swoje oczy – przecież ostatni raz byłem u okulisty dziesięć lat temu.

Najpierw trzeba do lekarza pierwszego kontaktu. Więc udaję się. Grudzień 2018, Warszawa ul. Mariańska. To na tym budynku mamy mural o rewolucji.

Dostaję numerek z datą poranną na następny dzień.

- Dzień dobry.

- Dzień dobry – lekarz patrzy w kartę pacjenta – To pan jeszcze u mnie nie był?

- No nie byłem.

- A co panu dolega?

- Nic. Ja po skierowanie do okulisty, w celu sprawdzenia stanu bo co pewien czas trzeba przecież...

- Tak, tak... co pewien czas trzeba..... To mówi pan, że pan nie choruje?

- Nie choruję – bo odkąd się rozwiodłem i odzyskałem wolność, to rewolucja nastąpiła panie doktorze!
Pomyślałem sobie: - co ja będę chorował, a ponieważ wszystko bierze się z głowy, więc to powinno działać. I działa. 
Mam wiele pasji, lubię chodzić i co roku wędruję tygodniami po bezdrożach Bieszczadów.                                                                                                         Bo w Bieszczadach się zakochałem, panie doktorze. 
       A kiedy jestem w Warszawie to po Kampinosie chodzę, albo lesie Kabackim. Gdy przychodzi jesień to codziennie jestem na grzybach, bo one także są moją pasją – opowiadam z wigorem. I jeszcze parę innych pasji także......

- No no no.... kręci głową niemłody już lekarz pierwszego kontaktu – to tylko pozazdrościć, pozazdrościć.....

Wypisuje skierowanie i pyta: - to mówi pan, że jest pan po rozwodzie?

- Po dwóch rozwodach panie doktorze jestem. Z pierwszą żoną byłem 20 lat i z drugą 20 lat.

- No tak, no tak.......

- A wie pan, widzę w tym pewną prawidłowość.

Otóż miałem ci ja pacjenta mniej więcej w pana wieku. Takie chucherko.  I chorowity bardzo był. Przychodził do mnie przez wiele lat, opowiadał o sobie. Mówiąc krótko żona go gnębiła. Naraz przychodzi do mnie – patrzę w kartę, a on nie był przez rok!                                                                                                                    Przyglądam mu się, bo jakiś zmieniony był, nie ten sam, nawet zacząłem się zastanawiać, czy to on – rumiany, nabrał wagi, wyprostowany, ogólnie jakiś taki, no... zadowolony, kwitnący wręcz, a przecież nigdy taki nie był.

Mówię – widzę zmianę na lepsze, o wiele lepiej pan wygląda!

- Bo ja teraz dużo chodzę, tak jak pan doktor zalecał. Najpierw zamiast jechać tramwajem przechodziłem jeden przystanek, potem dwa, trzy, pięć, a w końcu kupiłem sobie rower i na zmianę chodzę i jeżdżę dużo.

- A co pana żona na to? Pytam

- No właśnie! Panie doktorze moja żona uciekła! Wzięła i uciekła!

A ona bardzo lubiła smażone, więc i ja musiałem jeść smażone, a przecież pan mówił, że gotowane zdrowsze.

Więc jak ona wzięła i uciekła, to ja zacząłem sobie gotować gotowane i od razu poczułem się lepiej. Gotowane mi służy, no i bez gderania żony czuję się o niebo lepiej!

                                                                                                                  Wypisywałem mu proszki o które prosił – mówi lekarz - i tak sobie myślałem: - ciekawe jak ja bym się poczuł, gdyby moja żona uciekła? Być może z pewnością lepiej, bo grubo ponad trzydzieści lat pożycia za nami. Ale najpierw musiałbym jej powiedzieć, żeby wzięła i uciekła, a na to bym się broń boże nie odważył, bo mogłaby się obrazić albo cóś.

Więc zaraz się zganiłem za te myśli i ciągnę dalej swój życiowy wózek.

Oto pana skierowanie do okulisty.

- Do widzenia panie doktorze, a opowieść o pańskim pacjencie była bardzo pouczająca.

                                                                                                                                 Ze skierowaniem poszedłem zapisać się do specjalisty, gdzie zostałem zapisany na wizytę już za pół roku, bo w maju 2019.

Po zapisie wyszedłem zadowolony – co mi tam, jestem zdrowy w końcu, mogę czekać miesiącami, gorzej z tymi, którzy chorują. A po tygodniu odwołałem wizytę, wiedząc, że w maju mnie nie będzie w kraju.

        Za komuny kursowało w Polsce pewne hasło, które nic nie straciło na aktualności:

Emeryci i renciści, popierajcie partię czynem, umierajcie przed terminem.

Hamulce w człowieku

Takie hamulce są efektem strachu przed Nieznanym. 

Trzymasz się przeszłości i boisz się iść w Nieznane. 

Trzymasz się znanego, tego, co oswojone. 

Może być to bolesne, ale przynajmniej to znasz. Łączy was specyficzny rodzaj symbiozy.

         Będziesz zaskoczony, ale widziałem to u tysięcy ludzi: trzymają się kurczowo swojego smutku z bardzo prostego powodu.

Ze smutkiem łączy ich pewien rodzaj braterstwa. Żyli w takim związku dostatecznie długo, aby wpaść w objęcia przyzwyczajenia.
     Oni boją się zmiany.
Przerwanie symbiozy ze smutkiem byłoby prawie jak rozwód.

Taka sama sytuacja jest bowiem z małżeństwem i rozwodem. Mężczyzna często myśli o rozwodzie, kobieta również - ale obydwoje dają sobie jakoś radę, żyją ze sobą z tej prostej przyczyny, że oboje boją się Nieznanego.

       Ten mężczyzna jest zły, to prawda, ale jak byłoby z innym? 

Może się okazać jeszcze gorszy. 

Już się przyzwyczaiłaś do niegodziwości tego mężczyzny, być może do braku miłości, i jesteś w stanie to tolerować. Robisz tak od dawna, uodporniłaś się. 
Nie wiesz, jak byłoby z nowym facetem. 
Musiałabyś zaczynać od samego początku.

Więc ludzie trzymają się tego, co znają.

                                                                                      Osho 

W poszukiwaniach objawów wiosny dotarliśmy dziś do podmokłych łąk Kampinoskiego Parku Narodowego, gdzie rośnie kosaciec żółty.