Bieszczady, wrzesień 2025 - spotkanie na drodze do Huczwic. Zaskroniec sporych rozmiarów, także w porównaniu z szeroką w tym miejscu drogą. Usnął mocno w jesiennym słońcu i mógł go przejechać samochód, dlatego trąciłem gościa nogą i to dwukrotnie, aby się wycofał.
.jpg)
Ktoś odkrył przypadkiem
Zaciszne Ustronie,
Odcięte od świata,
Leżące na stronie.
Z daleka od traktu,
Z daleka od ludzi,
Gdzie zmierzch tuli do snu,
A ze snu świt budzi.
W promieniu mil kilku
Dosłownie nikogo –
I świerszcze, i gwiazdy,
I nawet niedrogo.
Piechotą ze stacji
Dzień drogi wśród kniej,
Lecz za to swoboda,
Że hej!
Odkrywca podskoczył,
Spakował walizki
Lecz zanim wyjechał,
Osobie rzekł bliskiej:
„Znalazłem tu i tu
Zaciszne Ustronie,
Odcięte od świata,
Leżące na stronie
Z daleka od traktu,
Z daleka od ludzi,
Gdzie zmierzch tuli do snu,
A ze snu świt budzi.
W promieniu mil kilku
Dosłownie nikogo –
I świerszcze, i gwiazdy,
I nawet niedrogo.
Piechotą od stacji
Dzień drogi wśród kniej,
Lecz za to swoboda,
Że hej!”
.jpg)
Osoba nazajutrz,
Pakując manatki,
Posłała wiadomość
Do pewnej mężatki.
Że w tym i tym miejscu
Jest Ciche Ustronie,
Odcięte od świata,
Leżące na stronie.
Z daleka od traktu,
Z daleka od ludzi,
Gdzie zmierzch tuli do snu,
A ze snu świt budzi.
W promieniu mil kilku
Dosłownie nikogo –
I świerszcze, i gwiazdy
I nawet niedrogo.
Piechotą ze stacji
Dzień drogi wśród kniej,
Lecz za to swoboda
Że hej!
Przy jakimś obiedzie,
Szepnęła dyskretnie,
Że tu i tu jedzie.
Ponieważ – zacisze,
Ponieważ – ustronie,
Ponieważ – odcięte,
Ponieważ – na stronie,
Ponieważ - daleko,
Ponieważ – bez ludzi,
Ponieważ – zmierzch tuli,
Ponieważ – świt budzi,
Ponieważ – w promieniu,
Ponieważ – nikogo,
Ponieważ – te świerszcze,
Ponieważ – niedrogo,
Ponieważ – piechotą,
Ponieważ – wśród kniej,
Ponieważ – swoboda,
Że hej!
Coś o tym usłyszał,
Brał lekki inwentarz
I mknął do zacisza.
Wysiadał na stacji,
Dzień cały szedł drogą
I szukał ustronia,
Gdzie nie ma nikogo.
Ustronia, gdzie można
Bez wstydu, wygodnie,
Zdjąć buty i krawat,
A nawet zdjąć spodnie.
Gdzie cisza i nastrój,
Gdzie ciałom jest lżej,
Gdzie taka swoboda,
Że hej!
.jpg)
Zniknęło ustronie,
Odcięte od świata,
Leżące na stronie.
Odległe od traktu,
Od zgiełku i ludzi,
Gdzie zmierzch tulił do snu,
A ze snu świt budził.
Gdzie było lirycznie
I ślicznie, i błogo,
Gdzie z trudem się człowiek
Mógł natknąć na kogoś.
Gdzie nie szedł autobus,
Gościńcem wśród kniej,
Gdzie była swoboda,
Że hej!
Ludwig Jerzy Kern. 1956
Pisać należy lekko, zdaniami krągłymi, aby nie narażać umysłu Czytelnika na nadmierny wysiłek.
Ryszard Kapuściński
Koniec roku – czas podsumowań. Odpowiadam na wszystkie mejle, aliści pytania Czytelników krążą zwykle wokół tego, co myślę o tym, lub owym. Wyjaśniam, że dzięki internetowi mam łatwiej, ponieważ bowiem odpada mi w dużej mierze temat ufo, reinkarnacji, spraw zagadkowych – tu rzecz przybliża Robert Bernatowicz, Sekielscy, Dębowa Chatka. Jeśli chodzi o geopolitykę - niezastąpiony jest zespół Strategy&Future z Jackiem Bartosiakiem na czele, tudzież pan Bogdan Góralczyk. Natomiast tym, którzy pytają o jasnowidza Jackowskiego, odpowiadam, że on bardziej zasługuje na tytuł czarnowidza, który ma niewątpliwe osiągnięcia w poszukiwaniu denatów i tu się zatrzymajmy.
Tradycja.
Jest to suma wartości przedawnionych. Tudzież: - Ciężar tradycji jest tak wielki, że tylko jednostki potrafią się spod niego uwolnić i tym sposobem pociągają za sobą innych, zapodając im nową myśl.
Jak wiemy, od wszelkiego nadmiaru może się ulać, dlatego w grudniu staram się omijać galerie handlowe, tak samo, jak w sezonie połoniny. Jednak nie ominie nas coroczne głowienie się, czy wybrany upominek spodoba się biorcy.
Świąteczna? – kasjerka na to – panie, mnie już się niedobrze robi od tych
kolęd, jeszcze w listopadzie zaczęli je bębnić non stop! Ile można?
Zapowiedziałam, że w domu ma być szlaban na te kościelne trele.
Wspomnienia z domu rodzinnego Krzysztofa Vargi, w wykonaniu samego
mistrza:
„Lampki choinkowe przypominające wejście do
sex-shopu, kiczowate bombki i twarde niczym kamienie, niejadalne cukierki,
ozdabiające nieszczęsny świerczek od całych dekad.
Nie
znosiłem galopujących w zakupowym amoku tłumów w centrach handlowych, po których
ja też w amoku biegałem, dokonując niezbędnych zakupów na ostatnią chwilę, a
najbardziej, najszczerzej nienawidziłem kolęd i pastorałek, wylewających się
ohydną wymiociną ze wszystkich stacji radiowych, telewizyjnych, ze sklepów,
stacji benzynowych, zewsząd. Nie ma bardziej żałosnej muzyki niż kolędy, a
najgorsze, co może człowieka spotkać, to zebranie wigilijne w pracy, zwane
„gwiazdką” albo „rybką” od czego gorsze może być wyłącznie wielkanocne
„jajeczko”, oraz włączony w rodzinnym domu telewizor z transmisją koncertu
świątecznego, gdzie niedorobione gwiazdki jazzu, popu i piosenki chodnikowej
wyjękują, wystękują jak w ciężkim zaparciu: - „Bóg się rodzi, W żłobie leży, Przybieżeli, Dzisiaj w Betlejem,
Lulajże Jezuniu, Oj maluśki” i inne nieśmiertelne przeboje, przynoszące
mnie cierpienie, a ich wykonawcom i aranżerom – chałturnicze srebrniki”.
Będzie dobrze, a jak nie, to będzie co ma być. Od
nas zależy jak oceniamy wydarzenia. Rok 2026 (od 17 lutego) jest w astrologii chińskiej Rokiem Ognistego Konia i przyniesie
początek upadku fałszywych „autorytetów” niosących upadek.
Życzę Czytelniczkom i Czytelnikom zdrowia, oraz
skutecznego wykreowania oczekiwań na rok 2026.
- Starajmy się myśleć pozytywnie, atoli w
granicach rozsądku.
- Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.
- Każdy medal ma dwie strony, ale to ja wybieram tą właściwą.
A teraz przeczytaj kolejne linijki tekstu od dołu do góry.
Chwała Ukrainie!
Osobista dedykacja dla Ciebie Czytelniczko –
Czytelniku: <arabela slovakia>.
Do zobaczenia w styczniu 2026!
