Kanie i kwiaty

Kani nie zbieram.

       Są według mnie tak podobne do muchomora, że można się łatwo pomylić. Właśnie dziś zauważyłem na szczycie góry poziomkowej, w brzozach, wysyp grzybów podobnych do kani. Jednego grzyba przyniosłem. Patrzyłem na miny znawców w strażnicy. Jeden patrzył na drugiego……

    Wreszcie ktoś pierwszy powiedział: - to nie kania. I pozostali znawcy się z nim zgodzili. Jednomyślnie się zgodzili.

     Zrobiłem eksperyment. Następnego dnia pokazałem im tego samego grzyba. Dla niepoznaki skróciłem tylko nogę.

    Teraz werdykt był inny: - to jest chyba kania. Chyba?

Dlatego właśnie nie zbieram kani.

Może gdybym musiał zbierać?

Lecz przecież nic nie muszę…wszystko mogę – nic nie muszę…..Zbieram kwiaty.

    

Jest takie mnóstwo kozaków - czerwonych główek, po co więc ryzykować? I to ryzyko nie zalicza się do Nieznanego. W tym przypadku wiadomo, jak się skończy…….

       Urywam jednego kozaka - jeden wystarczy, natomiast bukiet powiększam.

        

Dziś w sklepie w Nowym Łupkowie, poza drzwiami wejściowymi, były wystawione małe młode kartofle.

      - Zasada pierwsza primo: - Kto pyta – nie błądzi.

Zapytałem, czy można je wziąć – usłyszałem: - tak, można wziąć! One są do wzięcia, bo są za małe, aby ktoś kupił.

      - Zasada druga primo: - Dają? – Bierz!

Więc wziąłem. Wszystkie wziąłem.

Około 8 kg młodych ziemniaków wielkości dużego orzecha włoskiego.

Jest to następna rzecz, którą szczególnie lubię: - jeść młode polskie ziemniaki, ale najważniejsze, to skrobać młode ziemniaki.

Nie obierać, tylko skrobać. Mam opanowaną technikę: - ziemniaki namoczyć kilka minut i wtedy skórka schodzi jak ta lala!

      Skrobanie młodych ziemniaków po prostu uwielbiam!

Dziwne? Nie wiem. Lubię skrobać młode ziemniaki i tyle.

    

Po przyjściu do strażnicy namoczyłem ziemniaki, ale spotkało mnie małe rozczarowanie: - one miały tak cienką skórkę, że nie dało się skrobać. Nadawały się do gotowania od razu, po umyciu.

     Szedłem ze sklepu i jeszcze raz liczyłem odległość do stacji Łupków. A właściwie nie liczyłem, tylko spojrzałem na pierwszy słupek przy torach z liczbą 46,6 km.

Przy domku dróżnika, tuż przed stacją ( 300 m ) jest słupek z liczbą 48,6. Czyli zgadza się to, co już wielokrotnie sprawdzałem: - torami jest 2300 m. Bo jeszcze te 300 m do stacji dolicz.

    Sprawdzam - to mnie bawi. Może za którymś razem otrzymam inny wynik? Może ktoś słupki poprzestawia?

    Lubię liczby. Gdy byłem na wycieczce w Rzepedzi, wstąpiłem do sklepu i kupiłem kawę mieloną – pół kilo -  zauważyłem ( bowiem zauważyłem!) napis na opakowaniu, że z tej ilości kawy powinno wyniknąć 55 filiżanek napoju.

Oho – powiedziałem do siebie. – Oho! - To coś dla mnie, bo jestem Zbyszek 55 z gematrii, czyli z imienia i nazwiska.

      I tak sobie żyję niespiesznie, gromadząc zapasy, w tym spokojnym miejscu w Szwejkowie, gdzie czas inaczej biegnie – rozciąga się jak guma z majtek.

 Obserwuję, jak w tym spowolnieniu zbliża się wyjazd na Łemkowską Watrę.

  

Czas to pojęcie umowne. Czas = pamięć, a pamięć to przeszłość. Fantastycznie to tłumaczy fizyk kwantowy – Nassim Haramein.

Taki wczorajszy dzień na przykład, ta wycieczka do Cisnej. Ile się zdarzyło, ile widziałem. Pisałem o tym w postach publikowanych przez tydzień.

Jeden dzień opisywałem przez tydzień!

       

      I nie siliłem się ani - ani. Samo tak wyszło. Uważam, że to odpowiednie tempo: - jeden post dziennie. Wskoczyłem skokiem kwantowym w odpowiednie tempo. Każdy bowiem powinien poruszać się życiu w swoim tempie.

      Nie w czyimś tempie, tylko w swoim – jedynym, niepowtarzalnym.

Często samo miejsce, w którym jesteśmy, zmusza nas do przyhamowania, do zwolnienia. Tak działa bezpośredni kontakt z przyrodą, z dziką przyrodą.

Specyficzne bieszczadzkie tempo…..

Natomiast w tej jedynej, ulotnej chwili Tu i Teraz - idę za pomocą głupich kroków po torowych podkładach kolejowych ze sklepu, z ośmioma kilogramami młodych, drobnych kartofli.

     

Obok słupka kolejowego z napisem 47 km leży zwalona brzoza. Lubię tu przysiąść z premedytacją – to jest połowa drogi pomiędzy jednym Łupkowem, a drugim.

   

      Ogólnie bosko jest!

Po przyjściu do strażnicy otwieram namiot – on jest zawsze zamknięty, gdy mnie nie ma.

Bo jest jedna rzecz której akurat bardzo – bardzo nie lubię:

    - bardzo nie lubię, wręcz nie znoszę, gdy mi kot nasika w namiocie.

Jedzonko szykuję…To szykowanie, to jest kolejna przyjemność.

Lubię gotować……

Lubię smakować…….

PS. Napisałem wczoraj o Tańcu Ognia Indian amerykańskich. Chodzi o Navajo. Ten taniec polegał na tym, że następny tancerz przypalał pochodnią poprzednika zmuszając go tym samym do przyspieszenia biegu.

     ( Nie przyspieszysz, ani nie opóźnisz )

Dziki w Łupkowie - zima 1953 r. ( 2 )

Opowieści syna dowódcy strażnicy - 2

Widzi pan ten wąwóz? - zapytał, wskazując na południowe zbocze góry jagodowej.

- Po bardzo upalnym, przepięknym lecie w 1953 roku, nadeszła sroga i śnieżna zima.

          

Był koniec grudnia, tuż przed świętami. Nastały wielkie mrozy. W nocy niebo aż iskrzyło od gwiazd i było tak widno!

      Wydawało mi się, że to gwiazdy oświetlały leżący śnieg, a śnieg oświetlał gwiazdy. Białego puchu były góry całe! Spadły oceany śniegu, a wiatr nawiał z tego zaspy do trzech metrów.

      Potem nadciągnęły te wielkie mrozy i wiatr, który przewiewał do szpiku kości.....

 Tylko na hucułach można było się poruszać i na nartach. W strażnicy były cztery hucuły, one puszczały po powrocie z patrolu, z nozdrzy, takie długie strumienie pary, które sięgały im do samych kopyt, i wyglądało zupełnie tak, jakby te hucuły zamieniały się w małe parowozy. Bo parowozy – czajniki, na które napatrzyłem się na stacji w Łupkowie, tak właśnie puszczały parę przy manewrowaniu.

 Od drzwi strażnicy do furtki był przekopany tunel w śniegu. Tunel o pionowych ścianach. Przy furtce ściany tego tunelu sięgały na wysokość dwóch żołnierzy.        

             Zwierzyna była osłabiona, bo nie mogła się dostać do pokarmu leżącego pod śniegiem. A pierwszy duży śnieg spadł już w połowie października. Nocą temperatura zaczęła spadać poniżej trzydziestu stopni, w ciągu krótkiego dnia nie podnosiła się wiele bardziej, chociaż zrobiło się bezchmurnie i świeciło oślepiające słońce.

           Wreszcie przyszła ta najzimniejsza noc. Było minus 42 stopnie. Do wąwozu, który pan widzi, weszło kilka dni wcześniej wielkie stado dzików. I po tej jednej mroźnej nocy już nie wyszło. Osłabione dziki zamarzły….

          

W strażnicy była wtedy pełna obsada - 42 żołnierzy ( Synchroniczność?), oraz ja i ojciec. Mięsa z tych dzików było bardzo dużo. Tak dużo, że żołnierze najadali się do syta, jak rzadko kiedy. Stado było naprawdę wielkie, jedliśmy dziczyznę przez kilka miesięcy, do końca marca. I nie tylko my jedliśmy. Jadły też orły...

    Na zdjęciu orzeł na padniętym wilku.

  Momentalnie zjawiły się wilki. Także one jadły do spółki z ludźmi. Wilków również musiało być sporo, bo gdy zapadała noc, rozlegało się donośne wycie i niosło się, jak mi się wydawało, pod samo niebo. 

       Na wiosnę, kiedy śniegi stopniały, całe dno wąwozu zalegały oczyszczone do białości sterty kości....