Znowu białośnieżnie

Dopiero drugi dzień pada, a już jest całkiem białośnieżnie. Po odwiedzinach u Wiesi Abram idę w stronę przełęczy Żebrak. Idę i myślę (bo mam czas. Gdybym go nie miał, to bym tylko szedł). Odrzuciłem tak wiele nonsensów cywilizacji. Zdarza mi się odtańczyć jakiś wariacki taniec radości, lub głośno się zachwycać. Bo w cichym zachwycie jestem codziennie. Wokół cudnie, pomimo tego, że szaro. Spadają pojedyncze płatki śniegu.

Droga świeżo odgarnięta, dopiero co traktor zjechał z przełęczy. Cisza. Tylko chwilami na zakrętach drogi słychać szemranie potoku. Nikogusieńko. Nic dziwnego, przecież w czasach przed wirusem także nikogo tu w zimowej porze nie spotykałem. Można zapomnieć choć na chwilę, że w świecie są miasta, których ulicami jeszcze nie tak dawno pędziły tłumy. 

Idzie się, a więc przypomnę sobie bajkę o Lulu.

Gość odwiedzający dom dla umysłowo chorych, natrafił na jednego z jego mieszkańców, który kołysał się na krześle w przód i w tył i gruchał raz po raz miękko i z zadowoleniem:

- Lulu, Lulu …                                                                                                                         - Co gnębi tego człowieka? - zapytał lekarza.

- Lulu. To jest imię kobiety, która go rzuciła – padła odpowiedź. Kontynuując obchód, przyszli do celi obitej materacami, a mieszkaniec tej celi bił raz po raz głową w ścianę, jęcząc:

- Lulu, Lulu....                                                                                                                          - Czy tego człowieka też gnębi Lulu? - zapytał gość. Tak – odpowiedział lekarz - to jego Lulu ostatecznie poślubiła.

 

W życiu są tylko dwa nieszczęścia: - gdy się nie dostanie tego, czego się pragnie, albo gdy się to dostanie.

 

                                                                      Modlitwa żaby II

                                                                             Anthony de Mello 

Puchar Wiesi

Człowiek zadowolony emanuje energią. Bywa, że tej energii nie da się wyładować w zwykłych codziennych zajęciach.

        Tak też było ze mną w czasie wakacji.

W skali Szczęśliwości Ogólnej (skala od 1 do 10) czułem się w siódemce.

Pobudka o świcie, albo przed – bo świt piękny jest w tak widokowym miejscu.

Potem do lasu po prawdziwki.

Na rowerze do lasu lekko pod górę trzy kilometry.

Przed południem zjazd fantastyczny z góry 50 – 60 km na godz., stojąc na pedałach, żeby dupki nie odbić (kamienie na drodze)

Krojenie grzybów do suszenia na słońcu.

Jedzonko.

Wycieczka z aparatem po łąkach, albo objazd rowerowy okolicy.

Nawlekanie podsuszonych grzybów.

Znowu wędrówki niedalekie przedwieczorne.

Spać z kurami.

Raz w tygodniu do sklepu w Smolniku po papu, plus odwiedziny rzeźbiarza Zbyszka Sawickiego.

Niby miłych zajęć dość, ale co zrobić z ciągłym nadmiarem energii?

Dlatego wszelkie inne czynności okołochałupowe traktowałem jako wielką frajdę.

Zdrowym przerywnikiem niosącym odmianę, były dni deszczowe, wtedy czytałem i pisałem.

Jednak coraz bardziej wzbierała potrzeba wyruszenia z namiotem.

Góry wołały.

           Odwiedziny u Wiesi Abram.

Rozmawiałem właśnie z Wiesią, kiedy moje spojrzenie padło na szklany puchar stojący na półce w jej kuchni.

Wiesz Wiesiu – powiedziałem, - ten puchar aż się prosi aby go pomalować.....

- No to go pomaluj – krótko odpowiedziała Wiesia.

Milczałem, ale myślę sobie: - czemu nie?

Do Kołyby wracałem z pucharem.

Następnego dnia wyprawiłem się do Sanoka po konturówkę i farby do malowania na szkle i jeszcze tego samego dnia puchar był gotowy.

Owa działalność podniosła mą skalę Szczęśliwości o jeden stopień i na kilka dni, do kiedy nie pomalowałem wszystkich butelek jakie znajdowały się pod ręką, zamieniła mnie w bardzo radosne dziecko.

Potem zjechali goście, zrobiło się małe zamieszanie i było to jak wydech po wdechu.

Albowiem cała tajemnica czerpania zadowolenia z życia tkwi w robieniu tego, co lubimy, oraz w Huśtawkowaniu Periodycznym, czyli jak mawia moja przyjaciółka: - Dla utrzymania harmonii trzeba trochi tego i trochi tego...