Chmiel

Przed ubiegłorocznymi wakacjami, doprowadziłem swoją wędrowniczą bieszczadzką opowieść z 2015 roku do łąk ponad Chmielem.

    W relacjach z 2016 roku przyjąłem formułę opisów wyrywkowych, bo działo się, oj działo! Przybyło sporo nowego materiału.

Zbliżają się kolejne wakacje, wypada więc pociągnąć dalej wątek 2015 - Otryt, Chmiel, Zatwarnica, Smerek, Fereczata, Balnica, Wola Michowa. To była niezapomniana  eskapada!

Chmurzy się i robi parno. Zaczyna krążyć burza – nad okolicą słychać coraz wyraźniejsze pomruki.

Pomalutku, powolutku schodzę w dół lasem, mijam spore niecki błotno-wodne. Nawet pojazdy leśnych mają tu kłopoty.

A potem na przełaj przez łąki w nastroju kwiatowym. Krótki popas przy strumieniu i już sklep w Chmielu.

Bardzo tu ładnie. W sklepie zauważam rogaliki drożdżowe. Kupuję wszystkie! ( były trzy). Okazują się pyszne!

Zaczyna padać, zajadam niespiesznie, kiedy na horyzoncie pokazuje się facet w kapeluszu z piórem orła.

I tak poznałem Andrzeja - „Żmiję”. To artysta malarz, ciekawy, bardzo nieprzeciętny facet.

Gdy się dowiedział, że będę szedł przez Balnicę, prosi o przekazanie pozdrowień dla Wojtka Judy.

     Andrzej ma sukę od Luny Wojtkowej. W 2015 roku ta suka od Luny miała trzy lata. Bardzo ostra – do niedawna dusiła wszystko wokół, Andrzej płacił odszkodowania. Ostatnio nieco się jakby uspokoiła – mówi ostrożnie Andrzej.

     Rozmawiamy o fotopułapkach, które mój rozmówca zakłada. Pokazuje zdjęcia. Portretowe, ekstra!

Opowiada, jak wczoraj (2015 r.) mały niedźwiedź, którego porzuciła matka, pogonił pilarza. Gonił go, aż ten uciekł za samochód, a potem musiał się nawet schronić w samochodzie.

      Zaraz przypomniało mi się podobne zdarzenie opisywane przez Shauna Ellisa.

Jeszcze Andrzej "Żmija" użycza mi kapelusza i robi pstryk. To właśnie wtedy pomyślałem, że chciałbym mieć podobnie opiórowany kapelusz i po roku stało się.  

 Przestaje padać, zbieram się do Zatwarnicy.

Witaj Czytelniku

Znajdowałem w Bieszczadach pióra orłów, lecz oddawałem je ludziom, których lubię.

        Któregoś razu przeczytałem, że Indianie Lakota wierzą, iż pióro orła ma w sobie moc, a więc jest cennym trofeum.

Oooo! A ja akurat nie mam takiego pióra, ale..... przecież mogę poprosić o nie mego Anioła.

Nadaję więc w myślach: - Aniele, załatw mi kolejne pióro, teraz go już nie oddam.

      I wio do lasu na grzyby!

Gdy tylko znalazłem się na znajomej górze, zaczęło padać. Stanąłem pod drzewem i myślę: - nici z grzybów, trzeba wracać. Stoję, patrzę pod nogi i widzę pióro orła!

      Niesamowite!

Od wysłanej Intencji minęła może godzina.

Od razu wiedziałem, czyja to sprawka i ogarnęła mnie niewysłowiona fala wdzięczności, oraz gorąco uderzyło w piersi!

Nastąpiło westchnienie z głębi serca – Ach!

Jak to dobrze mieć kontakt z osobistym Aniołem.

  

Po powrocie zrobiłem selfie, widoczne od teraz na stronie tytułowej bloga.

Poniżej kolekcja tegorocznych piór po wakacjach.

    

Stęskniłem się za Tobą, za pisaniem i za rynkami finansowymi.

Nastąpiły pewne zmiany: - doszedłem do wniosku, że nie muszę już uczyć. Mogę, ale nie muszę. Dlatego zniknął cennik.

       Daty zwrotu będę od teraz zamieszczał do ogólnej wiadomości, z wyprzedzeniem oczywiście.

Zaczynamy nasz teatrzyk....