piątek, 9 stycznia 2026

Zaciszne Ustronie

 


Ktoś odkrył przypadkiem                                                                            

Zaciszne Ustronie,                                                                                                    

Odcięte od świata,                                                                                                      

Leżące na stronie.                                                                                                    

Z daleka od traktu,                                                                                                  

Z daleka od ludzi,                                                                                                             

Gdzie zmierzch tuli do snu,                                                                                            

A ze snu świt budzi.                                                                                                         

W promieniu mil kilku                                                                                      

Dosłownie nikogo –                                                                                                              

I świerszcze, i gwiazdy,                                                                                           

I nawet niedrogo.                                                                                                    

Piechotą ze stacji                                                                                                        

Dzień drogi wśród kniej,                                                                                              

Lecz za to swoboda,                                                                                                    

Że hej!

Odkrywca podskoczył,                                                                                        

Spakował walizki                                                                                                               

Lecz zanim wyjechał,                                                                                             

Osobie rzekł bliskiej:                                                                                          

„Znalazłem tu i tu                                                                                                  

Zaciszne Ustronie,                                                                                                   

Odcięte od świata,                                                                                                

Leżące na stronie                                                                                                       

Z daleka od traktu,                                                                                                  

Z daleka od ludzi,                                                                                                        

Gdzie zmierzch tuli do snu,                                                                                             

A ze snu świt budzi.                                                                                                          

W promieniu mil kilku                                                                                      

Dosłownie nikogo –                                                                                                  

I świerszcze, i gwiazdy,                                                                                                 

I nawet niedrogo.                                                                                                    

Piechotą od stacji                                                                                                        

Dzień drogi wśród kniej,                                                                                             

Lecz za to swoboda,                                                                                                     

Że hej!”



 Osoba nazajutrz,                                                                                                    

Pakując manatki,                                                                                                     

Posłała wiadomość                                                                                                         

Do pewnej mężatki.                                                                                                         

Że w tym i tym miejscu                                                                                               

Jest Ciche Ustronie,                                                                                                        

Odcięte od świata,                                                                                                     

Leżące na stronie.                                                                                                              

Z daleka od traktu,                                                                                                             

Z daleka od ludzi,                                                                                                       

Gdzie zmierzch tuli do snu,                                                                                          

A ze snu świt budzi.                                                                                                         

W promieniu mil kilku                                                                                       

Dosłownie nikogo –                                                                                                            

I świerszcze, i gwiazdy                                                                                                              

I nawet niedrogo.                                                                                                        

Piechotą ze stacji                                                                                                       

Dzień drogi wśród kniej,                                                                                              

Lecz za to swoboda

Że hej!


 Mężatka nazajutrz,                                                                                                           

Przy jakimś obiedzie,                                                                                                

Szepnęła dyskretnie,                                                                                                          

Że tu i tu jedzie.                                                                                                       

Ponieważ – zacisze,                                                                                                

Ponieważ – ustronie,                                                                                             

Ponieważ – odcięte,                                                                                                  

Ponieważ – na stronie,                                                                                           

Ponieważ - daleko,                                                                                                     

Ponieważ – bez ludzi,                                                                                           

Ponieważ – zmierzch tuli,                                                                                      

Ponieważ – świt budzi,                                                                                          

Ponieważ – w promieniu,                                                                                    

Ponieważ – nikogo,                                                                                                

Ponieważ – te świerszcze,                                                                                     

Ponieważ – niedrogo,                                                                                             

Ponieważ – piechotą,                                                                                            

Ponieważ – wśród kniej,                                                                                       

Ponieważ – swoboda,                                                                                                        

Że hej!


 I odtąd, kto tylko                                                                                                                

Coś o tym usłyszał,                                                                                                           

Brał lekki inwentarz                                                                                                              

I mknął do zacisza.                                                                                                   

Wysiadał na stacji,                                                                                                         

Dzień cały szedł drogą                                                                                                           

I szukał ustronia,                                                                                                          

Gdzie nie ma nikogo.                                                                                                    

Ustronia, gdzie można                                                                                                      

Bez wstydu, wygodnie,                                                                                                 

Zdjąć buty i krawat,                                                                                                             

A nawet zdjąć spodnie.                                                                                                

Gdzie cisza i nastrój,                                                                                                      

Gdzie ciałom jest lżej,                                                                                                  

Gdzie taka swoboda,                                                                                                          

Że hej!


 I tak po dniach kilku                                                                                                

Zniknęło ustronie,                                                                                                      

Odcięte od świata,                                                                                                       

Leżące na stronie.                                                                                                     

Odległe od traktu,                                                                                                              

Od zgiełku i ludzi,                                                                                                          

Gdzie zmierzch tulił do snu,                                                                                               

A ze snu świt budził.                                                                                                     

Gdzie było lirycznie                                                                                                               

I ślicznie, i błogo,                                                                                                               

Gdzie z trudem się człowiek                                                                                        

Mógł natknąć na kogoś.                                                                                                      

Gdzie nie szedł autobus,                                                                                    

Gościńcem wśród kniej,                                                                                              

Gdzie była swoboda,                                                                                                          

Że hej!

                           Ludwig Jerzy Kern. 1956

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz