marlod skomentował post "Pod jaworem"

Pozwolę sobie Zbyszku na dokładniejszy opis mojej bieszczadzkiej wycieczki .

Gdzieś w drodze z Rzepedzi do której dojechałem z tatą czarną ciuchcią z Zagórza, po 12-godzinnej podróży pociągiem nocnym z Łodzi, spotkaliśmy stado owiec z owczarkiem, strażnikiem stada. Było to w okolicy Turzańska. Pies przemiły, położył mi głowę na nogach, dorwał się do pustego słoika po pulpetach, które z tatą podgrzaliśmy na kuchence turystycznej;) Wylizał dokładnie resztki w środku. Morze zieleni i traw wokół. 1.lipca 1988 roku. W oddali las i cel: Chryszczata (bez oznakowania szlaku) . Po posiłku ruszyliśmy dalej, nie wiedząc co nas czeka. Planowaliśmy dojść do czerwonego szlaku i zejść z Chryszczatej do Duszatyna.. Ale czasy to były bez GPSów, i innych wynalazków.

Trasa była celowo zaplanowana bez oznakowanego szlaku , bo tego wymagała odznaka turystyczna na kolejnym etapie trudności. Z Turzańska na Chryszczatą, idąc ścieżką w górę, wchodząc w las, widzieliśmy jak ścieżka coraz bardziej zanika... Idziemy dalej, a las coraz bardziej dziki i pełen wykrotów. Nie doszliśmy na Chryszczatą, a skądże! Robiło się późne popołudnie, my zmęczeni po całonocnej podróży, z ciężkimi plecakami na plecach. Las mieszany, potem bukowy, z wykrotami, dolinami , przewalonymi drzewami. Czułem się jak w Amazonii. W pewnej chwili nie wiedząc dokładnie dokąd zmierzamy, tata zawiesił kartkę z opisem naszej wycieczki, na wypadek gdyby ktoś nas później szukał:) Szliśmy na azymut w kierunku zachodzącego słońca, potykając się co trochę o śliskie od wilgoci przewalone drzewa, skały lub liście.

Przed zmierzchem udało nam się zejść do cywilizacji:) a mianowicie do wsi Prełuki. Tam zapukaliśmy do domku przy stacji kolejki leśnej. Mieszkał tam gość który uciekł od rodziny i znajomych , bo leczył alkoholizm. Chciał mieć spokój i uwolnić się od nałogu i znajomych z którymi popijał. Zapaliliśmy światło w pokoju , zaraz przyjechał ktoś na motorze z pobliskiego campingu (może na nim było wtedy kilka namiotów).Sam się dziwił że zapaliło się w tym domu światło, bo zwykle nikt tam światła nie palił. Mieliśmy gołe łóżka na sprężynach, ale mieliśmy śpiwory więc dało się przespać. I tak z Rzepedzi podążaliśmy aż po Tarnicę i Ustrzyki Górne przez kolejne kilkanaście dni. Oj dałbym wiele żeby cofnąć się do tych czasów i z Ś.P. Tatą pójść znowu w góry.
W drodze powrotnej PKS z Ustrzyk Górnych do Zagórza , zabierał gdzieś po drodze żywego świniaka w klatce i przewoził go w luku bagażowym. Ech, łezka się w oku kręci.

Droga na Chryszczatą

Wstaje upragniony dzień startowy.

     Jeszcze snują się mgły, a mnie już nosi! Nie mogę się doczekać wymarszu, i dziwię się samemu sobie, że tak długo miałem postawiony namiot w Szwejkowie. Autobus do Komańczy mam za dziesięć dziesiąta, wystarczy, gdy wyjdę o 9.00 - pójdę torami, to przecież niecałe trzy kilometry.

      Jest dopiero 7.00, a ja już jestem gotowy! Namiot godzinę temu był całkiem suchy i go zwinąłem….Dawaj w góry, miły bracie!

   Kręcę się wokół strażnicy...chmury po godzinie znikają. Patrzę z sentymentem na puste miejsce po namiocie. ....

     Wszystko spakowane - jedna trzecia rzeczy zbędnych zostaje w strażnicy, w to zwolnione miejsce w plecaku zabieram jedzenie, tak że na zewnątrz jest tylko butelka z piciem i śpiwór polski z druciakiem, bo ten śpiwór himalajski, to maleńka paczuszka i mam ją w plecaku.

     Gdy dochodzę do przystanku, pogoda robi się bezchmurna. Stawiałem jak zwykle drobne, czyli głupie kroki, idąc po podkładach torów, i znowu idę z pełnym obciążeniem, tak więc koszula na plecach mokra.

Przyjeżdża autobus i po 20 minutach jestem w Komańczy. Tu idę kilkaset metrów do sklepu, kupuję chleb, mocuję go na zewnątrz i trasą Szwejka wchodzę pod górę w kierunku Prełuków. Po trzech kilometrach robię pierwszy przystanek. 

Jest południe, gorąco. Koszula flanelowa świetnie się spisuje: - chłonie pot, a na wietrze i słońcu szybko wysycha.

     Po zejściu do Prełuków, idę wzdłuż Osławy, i w sprzyjającym miejscu przysiadam przy wodzie. Zdejmuję buty, i ostrożnie brodzę po kamieniach. Kamienie są obrośnięte niezwykle śliskimi glonami, bardzo łatwo wywinąć na nich orła. Postałem kilkanaście minut w chłodnej Osławie - miło.

Wypiłem resztkę wody z butelki - za małą butelkę jednak wziąłem (0,33 l).

Wędruję dalej pod górę....Z wysokości kilkudziesięciu metrów podziwiam przełom Osławy pod Duszatyniem.

Pić się chce, ale to nic, w Duszatyniu jest bar z piwem....Zimniutkim piwem z beczki. Upał, upał - nie ma jednej chmurki. Dochodzę do Duszatynia. Napis "Duszatyń" jest wyryty na desce z jednej strony - od Prełuków.

Po tych 7 km. piwo wydaje się boskim nektarem!

    Relax pełen! Rozmawiam z dwoma facetami, są w średnim wieku, też piją to zimniutkie piwo i idą przez Chryszczatą.

Ruszamy razem, ale okazuje się, że oni muszą iść szybciej - idą z małymi tylko plecaczkami i mają do przejścia jeszcze dziś 22 km. Po kilometrze żegnają mnie i wyrywają do przodu.

    Droga tylko w górę. Mnie nic nie goni, a przeszedłem już połowę planowanej trasy. Poza tym każdy powinien mieć swoje tempo. Idę więc w swoim tempie coraz wyżej, robiąc przystanki.

Upał mniejszy, bo wąska droga prowadzi przez gęsty las - nie ma żadnych widoków. Wreszcie jest trochę widocznej przestrzeni - Jeziorka Duszatyńskie. Drugie jeziorko bardzo ładne. Woda krystalicznie czysta i ciekawego koloru.

Spotykam znajome małżeństwo, które poznałem w Cisnej - jak miło kogoś znajomego spotkać na szlaku!

    Rozmawiam z jedzącą posiłek grupą rowerzystów ze Słowacji - mieszkają w Wetlinie i stamtąd robią codzienne wypady rowerowe. Historii pacyfikacji Bieszczadów nie znają, słuchają z ciekawością. Opowiadam im także o tym czekającym ich fantastycznym zjeździe rowerowym z Żebraka w kierunku Woli Michowej.

   Pojedli i poszli w górę prowadząc rowery ( za jeziorkami jest bardzo w górę, chwilami po stopniach ). Potem ja ich doszedłem i wyprzedziłem, a po następnym postoju, przy ostatnim jeziorku, oni mnie wyprzedzili ostatecznie. Już jesteśmy starymi znajomymi.

   Przede mną wspina się młode małżeństwo. Pani Karolina robi zdjęcia. Zaczynamy rozmawiać, jak fotograf z fotografem, idziemy....i gubimy szlak!

    Trzeba się cofnąć - godzina ucieka, a jeszcze przed nami spory kawał ostrego podejścia do szczytu. Idziemy i niestety młodzi puchną. Zostawiam ich na drodze i idę dalej sam. Jest już mocno po południu, gdy wchodzę na szczyt.

Przed szczytem jest stary cmentarz. 

  

Na szczycie stoi natomiast olbrzymi, stary beton - obelisk. Nie ma na nim

żadnych napisów, tylko są oznaczone szlaki.

Wycieczka do Rzepedzi - 2

Zbliżam się do cerkwi w Smolniku, taka ciekawa chmura.

Kapliczka blisko skrzyżowania z drogą do Mikowa ( na przełęcz Żebrak ) i schodzę drogą w dół. 

Przeprawiam się przez cztery brody i wchodzę do Duszatynia.

Po miejscowości została tylko nazwa i rozległa płaska przestrzeń w dolinie. Stoi tu tylko jeden "budynek" - drewniany bar - piwiarnia. A na polu namiotowym widać dwa namioty. Czyli kompletna pustka. No tak, wszystkie miejscowości w pobliżu Chryszczatej spaliło wojsko.

 Idę więc dalej. Mijam Prełuki. Na cmentarzu stoją tylko dwa nagrobki, reszta zniszczona. 

Po drodze spotkałem tylko kilka osób, a droga zajęła mi cały dzień! Pusto, pusto.

Zbliżam się do przełomu Osławy pod Duszatyniem. Szerokie miejsce parkingowe, nowo wybudowana droga. Tłumów tu nie ma.....

Popełniam, błąd i zamiast skręcić do Komańczy w lewo, idę prosto. Jeszcze raz muszę zdejmować buty, jest jeszcze jedna przeprawa przez wodę - piąta. 

Płyty betonowe bardzo śliskie, bo są obrośnięte glonami, idzie się po nich, jak po lodzie. Pomyślałem, że to błąd na mapie, a w rzeczywistości szedłem już drogą do Rzepedzi. Robiłem liczne przystanki nad Osławą, więc zrobił się już wieczór, gdy szedłem drogą leśną w stronę szosy obok tartaku w Rzepedzi.

  

   

Przełom Osławy pod Duszatyniem przepiękny, i cała trasa także. Warto było dla tych widoków przejść taką długą trasę!

     Ponad godzinę czekałem w Rzepedzi na autobus do Nowego Łupkowa. Autobusy nie trzymały się rozkładu jazdy, z powodu przebudowy szosy do Sanoka. Wreszcie przyjechał autobus, ale stanął dużo dalej, wsiadły szybko dwie osoby, ja biegłem, ale autobus odjechał. Machałem, krzyczałem - gdzie tam! Stanąłem zaskoczony nie wiedząc, co robić.

   W tym momencie zatrzymał się obok mnie  samochód, którego kierowca widział, że uciekł mi autobus. Zapytał dokąd chcę dojechać, i dodał, że jedzie do Nowego Łupkowa. To ci zdarzenie – anioł działa!

       Wsiadłem i po kilometrze wyprzedziliśmy ten autobus, który mnie nie zabrał, tak, że w Nowym Łupkowie byłem wcześniej od niego. Jeszcze tylko niecałe trzy kilometry torami, i byłem przy znajomych sygnalizatorach, świecących czerwono dzień i noc. Stacja w Łupkowie, gdzie zatrzymał się czas.

 Czułem się, jakbym wracał do domu.

      

 Potem to uczucie powtarzało się wielokrotnie, aż do momentu, gdy przeniosłem serce do innego miejsca w Bieszczadach.

Na liczniku tego dnia wyskoczyło 40 km.
I to była rekordowa długość wędrówki z małym plecaczkiem.

Tym razem byłem zmęczony i doszedłem do wniosku, że to jest maksymalna odległość jednodniowa, na jaką powinienem sobie pozwolić.

Tej myśli się trzymałem.

       Potem najdłuższe trasy dzienne, to było 25 km, ale to już z pełnym obciążeniem, gdy szedłem na biwaki samotne za Chryszczatą.