Cudowny Zakątek

 

Trochę popodróżować trzeba, to jest konieczne dla złapania oglądu osobistego, tudzież żeby nie zakisnąć. Jednak ludzie popadli w amok i latają samolotami na jarzynę (przyczyniając się do emisji tysięcy ton CO2), zamiast na przykład bardziej trzymać się swojego kraju.

Podróżujemy wierząc, że dotrzemy do Cudownego Zakątka, gdzie życie będzie lepsze. Otóż nie będzie, bo takiego miejsca w świecie zewnętrznym nie ma.

 Mówili o tym dawno temu Kant i Kopernik, a potem Franz Kafka i Osho.

(W świecie zewnętrznym nie ma – szukaj go w sobie).

Bieszczady, Huczwice. Tym razem z maskotką księcia.

 Napisałem powyższe, zamieściłem zdjęcia zimowitów 2026 i opadły mnie wątpliwości, czy to prawda z tym Zakątkiem .….. no nie, przecież na łące ponad Huczwicami mamy jesienią jak najbardziej Cudowny Zakątek!

A kiedy dołożymy ten drugi Zakątek –  wewnętrzny, pozostaje tylko uczcić sprawę własnoręcznie wykonanym wiankiem.

Saturn

 

Pora poobiednia, karczma w Polańczyku. Za godzinę mam autobus do Sanoka. Dopiero co zszedłem z gór i siedzimy przy piwie z poznanym na ostatnim etapie wędrówki małomównym, młodym wędrowcem. Zwykle maszeruję sam, azaliż Marek mnie ujął, ponieważ gadułą to on nie był i potrafił iść całe kilometry w milczeniu.

- Dlaczego niektórzy ludzie są źli i wredni? – zapytał niby retorycznie.

- Saturn – powiedziałem.

Tradycyjna starożytna astrologia Ptolemeusza mówi, że winien jest Saturn. Czyli gdy układ gwiezdny w chwili narodzin delikwenta jest pod jego wpływem. Mianowicie w swoich nieharmonijnych aspektach ta planeta ma moc tworzenia ludzi małodusznych, podłych, samotnych i tchórzliwych. Bywają oni także złośliwi, bezwstydni i bezczelni, a także posępni. Poza tym preferują kłamstwo z pomocą podłego języka i mają przemożną potrzebę snucia wiecznych intryg. Także nie dbają zanadto o swoje ciało i wiecznie chcą więcej, niż mają. Ostatecznie nic im się właściwie nie podoba.

- Czy o takich ci chodzi?

Chyba trafiłem w sedno, bo Marek tylko myślał.

Niewybuchający olej Danforth'a

 

Ludzie sprawiają wrażenie, jakby w ogóle nie brali pod uwagę, że umrą. Inni tak, a nawet jak najbardziej! Oni nawet powinni umrzeć, tylko nie ja. Mnie śmierć omija właśnie i mnie ominie całkiem, tudzież zupełnie.

2026 rok. Opolskie. Paralotniarz spadł na cmentarz i tam zabił się.

                Tradycja

Mam prawo pisać o sobie, czyli przygotowania do pierwszego listopada kiedyś.

Kilka dni przed terminem ustalam z moją drugą żoną harmonogram postępowania, czytaj: instrukcję użytkowania.

Mamy odwiedzić cztery warszawskie cmentarze. Nie będę wymieniał ich nazw bo po co. Ustalamy kiedy ruszamy, co potrzeba, aby wśród naszych umarłych bliskich wzniecić wzmożenie. Znicze, wieńce, chęć -  niby wszystko na miejscu. Niby, więc rozwiewamy ostatnie wątpliwości:

- Znicze? – pyta żona.

- Mamy 24 – odpowiadam.

- Mało – słyszę - dokup do 48.

Mam zadanie - wykonuję.

Następnie ustalamy co będziemy jedli przez te zbliżające się wiekopomne trzy dni 30, 31 października i pierwszego listopada.

Wychodzi na bigos nieśmiertelny, coroczny. Więc gar duży, tam się pichci, ja mieszam, druga żona miesza. Koty nie mieszają. One mają w dupie głęboko wszystko wokół. A jest tych kotów trochę.

Za moją zgodą, żeby nie było niedomówień.

   Bigos gotowy, samochód wyładowany pod dach badziewiem cmentarnym: - liguster, marcinki, pierdzinki itd.

  Następuje wczesno poranny udział w karnawale cmentarnym poprawiania nastroju nieboszczykom za pomocą udręczenia żyjących. Jeden cmentarz, poprawka na drugi cmentarz, jeden wujek, druga ciotka, trzecia ciotka i finito nocne.

   Zjadamy odgrzewany bigos z gara. Nieco się przypalił, jako że uczestnicy zgłodnieli i przyspieszali podgrzewanie, ale nic to.

   Start do dnia drugiego.

Powaga, smutek, bowiem podobno umarlaki nie tolerują śmiechu. Wytrwaliśmy. Minął kolejny dzień i dawaj do bigosa. Teraz my spowolnieli, więc się nie przypalił. Zjedliśmy i zmęczeni posnęli, po sprawieniu licznego obrządku kociego.

Budzi się Dzień Centralny 1 listopada. Tradycja.

Szykujemy się do głównego uderzenia – dziś podobno będą wszyscy czczący tradycję.

 Tym razem Bródno. Mamusia żony tam leży, dlatego to miejsce najważniejsze. Moja mamusia, znaczy jej powłoka leży gdzie indziej, ale to kolejność drugorzędna (drugorzędna kiedy się zgadzasz na takie traktowanie).

Oto wiekopomny dzień nastał i samochód stawiam jak najbliżej, gdzie wolno. Ale i tak jest to dość daleko. Idziemy. Wiązanki, znicze, znaczy coś niesiemy. Tłum gęstnieje, zbliżamy się do bramy od Wincentego.

  I nie wiadomo kiedy, znajduję się w kleszczach tłumu. Ani zipnąć. Wiązanka poszła w górę z jedną ręką, a druga ręka z reklamówką ze zniczami została w dole i dalej ani rusz w tym ścisku. Ciżba mnie niesie. Dosłownie. Nawet miłe uczucie i pomyślałem że gdybym nogi poderwał to może jak w lektyce by mnie niosło dalej? Ale do śmiechu jak się okazało nie jest, bo ja stosunkowo młody, a tu staruszka krzyczy:

- Ratunku! Wody! Ludzie pomóżcie! But zgubiłam, duszę się i chyba ja umieram, zwymiotuję, albo cóś podobnego!

  Ciżba niesie mnie do murowanej bramy, za którą jak wiem z doświadczenia, będę już mógł odetchnąć rześkim powietrzem cmentarnym, przesyconym mgłą, tudzież zjadliwymi dymami ze zniczy.

 I zaprawdę powiadam Wam: - teraz czuję się normalnym człowiekiem, myślimy z żoną podobnie, a tradycję zostawiamy tym, którzy jej potrzebują.   

Nagrobek Ellen Shannon z Girard, Pennsylvania:

Spłonęła 21. marca 1870
w wyniku eksplozji lampy
wypełnionej Niewybuchającym Olejem Danforth’a.

Grzyby wrześniowe

 

Jeszcze lato nie odeszło,

a już jesień bliska.

Wrzesień milczkiem borowiki

skrył we wrzosowiskach.

Na polany rude rydze

stadkami wygonił

i rumiane jabłka strąca

raz po raz z jabłoni.

Małe szczęście

 

Przemijanie

 

Zdjęcia: Łazienki Królewskie, Ermitaż. Instalacja zbudowana przez studentów Wydziału Architektury.

  Przygotowałem obrazki i miałem pisać o tym co widać, azaliż zmieniłem zamiar, bo zamiarów nie zmienia tylko martwy albo głupi.

No właśnie – padło słowo „martwy” – a tu akurat zbliża się Halloween i bardziej pasuje refleksja o przemijaniu. Przeminęła także instalacja z dzisiejszych zdjęć, jako że owe są rozbierane jesienią.

     Po latach pisania z pomocą klawiatury, moje pismo odręczne, tak ładne kiedyś (wszak uczyłem się kaligrafii), stopniowo stawało się coraz bardziej kulfoniaste jakieś. Doszło nawet do problemów z autentycznością podpisu przy wypłacie gotówki z banku. Kilkakrotnie powtarzałem podpis, ponieważ pracownik banku żądał, aby ów bardziej zygzak niż podpis był nieco zgodniejszy z oryginałem.

    Kiedy akcja zakończyła się sukcesem, pomyślałem: - oto wszechogarniająca nowoczesność robi z człowieka wtórnego analfabetę. Do kompletu brakuje jeszcze zatracenia zdolności mówienia i mielibyśmy Komplet Syberia. (wpis <Dookoła mgła>).

Bieszczadzkie wędrowanie

 

Kiedy planuję trasę kolejnego przemarszu z punktu A do B, pilnuję tylko jednego primo: - żeby aktualny odcinek liczył maksymalnie 15 do 20 km. Nie chodzi bowiem ponieważ o to, aby się udręczyć, tylko by mieć przyjemność.

 Więc idę skrajem drogi w swoim rytmie i w tej sławnej straszliwej i cudownej samotności (Stachura). W czasie takiej właśnie wędrówki zamiast się zmęczyć, zaznaję relaksu, a chwilami wydaje mi się nawet, że rosną mi skrzydła.

Być może tam w Górze Ktoś kręci korbą i napycha mi powera do dupy – jak rzekł był klasyk (Lulla la Polaca).

    Przemieszczanie się poza uczęszczanymi szlakami, to przeważnie widokowe nie jest – w większości droga leśna, albo przez teren zarośnięty, z ciążeniem do miejsc bezludnych. Jak bowiem Czytelnicy wiedzą, ludzi to mam po kokardkę w mieście. Przestrzeń pojawia się dopiero blisko celu.

Oczywiście każdy żyje jak chce i robi to, co lubi, a jeśli masz człowieku chęć być w tłumie (uciekać od największego przyjaciela - siebie samego) – twoja wola i prawo.