piątek, 20 listopada 2026

Dziwność na przełęczy

 





Siekierezada. Akurat zjadłem, kiedy podszedł gościu, który od pewnego czasu spoglądał w moją stronę. Zapytał czy może się przysiąść.

Nie miałem nic przeciwko, nastąpiło gadu gadu – znaczy ceremonialne skąd, dokąd i tak poznałem ciekawego człowieka o imieniu Bruno. (Chodźmy Bruno na piwo). Dzięki piwu? (czy raczej piwowi?) zeszliśmy do wątków historii "nie z tej ziemi" i ośmielony w końcu Bruno rozwinął opowieść:

„Zmierzchało już, kiedy podchodziłem do przełęczy Żebrak od strony bazy Rabe. Wydawało mi się, że jestem już tuż przy szałasie, a tu nagle ….

Zrobiło się dziwnie cicho i jakby zmieniło się jednocześnie światło, na takie podbarwione niebieską mgiełką. Nie było żadnych dźwięków i w tym momencie zobaczyłem, że stoję na rozstaju trzech dróg gruntowych. A przecież to się zupełnie nie zgadzało, bo jak wiesz i owszem są tam trzy drogi, ale dopiero za przełęczą i są to drogi asfaltowe.

Co za diabeł – myślę. Chyba mam jakieś zwidy ze zmęczenia, bo wyruszyłem rano ze Stężnicy, potem Jabłonki, powrót przez Bystre, a i plecak tym razem był wyjątkowo ciężki.

   Może cukier mi spadł, albo coś w tym rodzaju? Przysiądę odpocznę, przegryzę czekolady.

Stoję, a ta fatamorgana absolutnie nie znika - trzy drogi gruntowe i to z głębokimi koleinami tkwią jak byk. Do tego ta dziwna cisza i światło nieziemskie.     

  Rozglądam się żeby zobaczyć szałas na szczycie przełęczy, ale go nie ma. Spostrzegam za to biegnącą w bok cienko wydeptaną dróżkę – ścieżkę prowadzącą donikąd, bo do jednego drewnianego schodka i za nim jakby podestu, czy progu do nieistniejących drzwi.

Myślę – przysiądę na tym progu deczko i zbiorę myśli. Poczłapałem więc te parę kroków i usiadłem. W tym momencie dopiero cała ta dziwna sytuacja dotarła do mnie z mocą i poczułem przerażenie, no wręcz dziki strach. Wszystkie włosy na ciele stanęły mi dęba, jak się to mówi.

Ręce mi drżały, kiedy wyciągałem czekoladę zacząłem ją pogryzać w owej złowieszczej ciszy i coraz bardziej gęstej niebieskiej mgle, która napłynęła znikąd i mnie, jak to czułem dosłownie osaczyła. Jak się okazało, to był dopiero wstęp.

Oto zdrętwiała mi noga, czy może to był kurcz i wyciągnąłem tę nogę w przód, a ona znikła!

No znikła! Nie było nogi!

Instynktownie cofnąłem nogę, jakbym odskoczył przed atakującym wężem i noga ponownie była! Ki diabeł? To jeszcze raz noga w przód – nie ma jej, cofam – jest! Ja pierniczę! Co to jest?!

   To aż tak nie dobrze ze mną? Powtarzam doświadczenie, teraz wolniutko – to samo. Jest taka granica, linia, poza którą but z nogą znika, a przy cofaniu pojawia się. Ponawiam doświadczenie, tym razem z dłonią. Kurcze! Patrzę ogłupiały na swoje ramię bez dłoni! Mam dość - daję spokój eksperymentom. Czary zupełne!

Teraz to opowiadam na spokojnie, ale wtedy byłem sztywny ze strachu i bałem się pieruńsko, a wszystko w coraz gęściejszej szaro – niebieskiej mgle i złowrogiej ciszy. Czułem, że w tej mgle coś niewyobrażalnie złego na mnie się czaiło i w każdej chwili mogło zaatakować.

    Jak zapamiętałem, w pewnym momencie ogarnęła mnie senność, taka gwałtowna i niemożliwa do przezwyciężenia. Usnąłem na siedząco.

   Obudziło mnie głośne skrzypienie, jakby ktoś za mną otworzył stare drzwi o mocno zardzewiałych zawiasach, a także głośno i długo zamiauczał kot.

 - No kurka wodna - myślę – oto dalszy ciąg przedstawienia. Jednak rejestruję, że słychać ptaki.

    Więc ciszy już nie ma! I jest widno! Przetarłem oczy i spojrzałem na zegarek – a tu piąta rano! 8 godzin spałem na siedząco?

   Także okazało się, że nie siedzę na żadnym progu, ale na zboczu za rowem, a naprzeciwko, kilkadziesiąt metrów dalej widać znajomą wiatę, obok tablicy Przełęcz Żebrak.

    To było tak silne przeżycie, że do Mikowa schodziłem na miękkich nogach, oglądając się za siebie i nikomu dotychczas tego nie opowiadałem, bo byłem pewien, że mam coś z głową nie tak. Minęło już kilka lat, a ja nie mogę o tym zapomnieć. Ośmieliłem się opowiedzieć teraz i czuję, jakbym jakiś wielki ciężar zrzucił z siebie. Ulżyło mi. I co ty na to? Czy mi wierzysz?”

- Powiedziałem, że tak,

 Przemawiały za tym bowiem dwie charakterystyczne rzeczy – miałczenie kota i skrzypienie zawiasów w drzwiach. To skrzypienie słyszał również pewien piechur przechodzący nocą przez przełęcz, ale to już temat na oddzielny post.       

Bruno patrzył na mnie bacznie i milczał.

Poczułem, że uwierzył w moje zapewnienia dopiero wtedy, kiedy zdałem mu relację z opowieści o upiornej karczmie z przełęczy Żebrak, po czym  wskazałem ten wpis na blogu (Czerwcowy poranek w Wołosatem)



czwartek, 19 listopada 2026

Kalendarz Czerwców

 


Co pewien czas, jakiemuś politycznemu jełopowi (nie można mieć dobrego zdania o nieudacznikach, którzy po licznych chybionych próbach życiowych, lądują w polityce, aby tam się nachapać i napsuć co się da) udaje się przepchnąć jakiś nowy bon-mot. Było już „wyrwane z kontekstu”. „Skrót myślowy”, „jak pan dobrze wie”. Ostatnio pojawiło się; „powiem tak” – i tu mierna jednostka wypierdza coś banalnego, albo wręcz głupiego.

     Więc jako nie będący na szczęście w polityce, przy okazji zgłębiania tematu Liczb Planetarnych, opartych na grawitacji, zauważyłem, że jedna liczba wynika może nie tyle z drugiej, ile jest z nią powiązana jakąś prostą zasadą matematyczną. I powstaje cały szereg, całe wiszące grono kolejnych Liczb, z których każda jest uzależniona (matematycznie, albo astronomicznie) od innych. Jest to podobne do rozmnażania przez pączkowanie. Jednak tudzież to pączkowanie daje szereg liczbowy coraz większy, atoli skończony. Na końcu szeregu jednoznacznie opisującego cykl, mamy liczby największe, azaliż niemożliwe do zastosowania w praktyce, czyli niepraktyczne, bo milionowe. Jest to na przykład niedawno odkryty przez naukowców cykl 26 milionów lat. Ale też cykl 260 milionów lat. Te liczby zawierające w sobie „26” wieńczą dzieło, gdyż wywodzą się z Kalendarza Majów (również z kalendarza egipskiego Haab) i Cyklu Koniunktury 26 lat (zobacz wpis Rok 2020).

Anegdota: Mówiono, że Kalendarz Majów przewidywał koniec świata na 2012 rok. To się nie sprawdziło i dlatego teraz mamy Kalendarz Czerwców.

No.

Rzecz dotarła do mnie symbolicznie, kiedy we wrześniu 2013, wyrzuciłem wreszcie stary kalkulator na światło, na którym sprawdzałem swoje kolejne odkrycia liczbowe.

Czy nie powinienem raczej oprawić kalkulatora w ramki i poprosić wnuczka, aby oddał go do muzeum kiedyś tam?

A po co?

- Po pierwsze primo podobnych kalkulatorów było wiele.

- Po drugie primo urządzenie spadało mi w ferworze liczenia multum razy na podłogę, by w końcu się nieco zepsuć – cyfry zaczęły się wyświetlać częściowo i w końcu nie wiedziałem na przykład, czy jest to cyfra 8 czy trzy. Owszem, trzymałem potem (z sentymentu) ów gadżet kilka lat na półce, sprawdzając co pewien czas, czy nie naprawi się sam z siebie, ale on widocznie nie chciał i pokazywał ciągle takie same niekompletne cyfry.

Powiedziałem więc sobie słowami misia: - A to śkoda!  I przedmiot nieużyteczny wylądował na śmietniku.

Czemu służy ten długi wywód?

Ukazaniu żmudnej strony poszukiwań w każdej dziedzinie. Bo odkrycia typu „Eureka i po wszystkim” tylko wieńczą długą drogę pełną cierni.

Czyż Einstein nie pisał do Grosmanna: - „Grosmann pomóż, bo zwariuję”?

Przychodzi do człowieka jakaś myśl. Znikąd przychodzi (albo z Pola Akashy) i staje się wręcz obsesją. Coś ci mówi: Może tak być, więc szukaj! I szukasz. Dzień, dwa, tydzień, miesiąc. Potem odpuszczasz na krótko i znowu szukasz, czy to może być prawdą. Mija rok, dwa, dziesięć i wreszcie olśnienie! Wpadasz na trop, zupełnie jak pies gończy. Adrenalina się podnosi - mam frajdę! Odkryłeś coś i to nieźle działa. Nie zawsze działa i tu masz doping do „popraweczek”.

Bo ciągłe podążanie Tropem w tym wszystkim jest najważniejsze. To jest właśnie to sławne Tao, czyli Droga. I nie należy zapominać o wdzięczności dla Anioła Prowadzącego, Losu, Opatrzności, czy nazywaj to jak chcesz.

Czy frajda dotarcia do celu ma polegać również na uznaniu przez społeczność? Napisz książkę! A broń boże!!! Uznanie społeczne to przecież wredny pokarm dla ego.

Poza tym …. Zawsze mogę się mylić - czyli nie zapominam o pokorze: - „jestem tylko małym grzesznikiem”. Najpierw poznać i pokochać siebie – to cenna mądrość starożytnych, czyli dbaj o osobistą radość (także pieniężną) co jest godne i sprawiedliwe.

Uważam, że inspirację mamy na wyciągnięcie ręki, dlatego czytam (i piszę) o Wielkich Poszukiwaczach, wielkich matematycznych umysłach: Alanie Turingu, Riemannie, Wittenie, Einsteinie, Ramanujanie, a w pisaniu o nich oddaję im cześć tytułem Piękne Umysły. 

wtorek, 17 listopada 2026

Mieć swego chłopaka

Niektórzy potrzebują otoczyć się ludźmi, którzy powodują mentalny szum. I dopiero w tym szumie czują, że żyją. Chwała im za to, widocznie są na etapie szumu, mnie takie życie nie pociąga, czyli jestem na etapie innym. I także mnie chwała za to.


Boziuniu! Jaki cudny jest świat!

I od razu chce mi się płakać z zachwytu.

Czytelniku, pytanie osobiste: - Kiedy ostatnio płakałeś z zachwytu?

Nigdy? E tam. Łza ci się zakręciła nieraz w oku, tylko szybko ją otarłeś, bo „ludzie patrzą”..... Tresura społeczna wbiła ci bowiem do mózgu program: - panuj nad sobą, nie pokazuj uczuć.    

      Emocje – uczucia należy może nie tyle pokazywać, ile WYWALAĆ. Żeby ciała nie zaśmiecały. Przykład?

    Bieszczady. Ostra „dyskusja” z Janem Gabrielem, gdy wracaliśmy z Zatwarnicy. Bojkowska Chata w Zatwarnicy.  Jest kilku świadków. I co? I nic. Dalej byliśmy przyjaciółmi. Bo dlaczego mieliśmy się gniewać? Jeden drugiemu powiedział co miał na wątrobie, emocje opadły i święto lasu.

      Ktoś cię wkurwi? Opierdol!

Nie myśl o konsekwencjach. Chyba że głupi szef... no to masz nieszczęście wielkie.

Gdy (bowiem) tłumisz - idziesz prostą drogą do raka. Tresura społeczna to piekło na ziemi.

Bo hamowane uczucia idą w gulę i często wywalają rakiem.

       Czytelnicy wiedzą, że staram się pisać prosto.

 

Wrażliwość

    

Poznałem w swym barwnym i dość długim życiu kilkunastu homoseksualistów.

Ktoś powie że to przypadek, bo oni wszyscy byli ludźmi oczytanymi, wrażliwymi, nietuzinkowymi, nieprzemocowymi.

To były mocno sympatyczne znajomości. Jeden z tych znajomych nazwał mnie nawet „kruszynką”, co uznałem za całkiem miłe, chociaż od tej pory, na wszelki wypadek zacząłem pilnować dystansu (ha, ha).

To jedna strona medalu, a gdzie druga?

Otóż spotykałem też na swojej drodze nieprzeciętne, wyjątkowe kobiety.

Jeśli wyczuję „porozumie dusz”, rozmawiam wtedy od serca, otwieram się. Druga strona to odbiera i odpłaca tym samym. Więc zdziwienie, ponieważ usłyszałem od tych kobiet to samo zdanie (i to kilka razy!): - Wiesz, to taki fajny facet, po drodze by mi z nim było, ale okazało się, że on już ma swego chłopaka.











Zdjęcia; Ciężkowice, u Jana Gabriela.

Pozdrawiam Przyjaciółki – Wiedźmy (od „wiedzieć”).

 

poniedziałek, 16 listopada 2026

Miłość niejedno ma imię …

 



Otulony szalem samotności

 łzy sączę i twarz ocieram skrawkiem miłości.

 a Ty w mych ramionach

zastygłaś, choć wychodzisz co wieczór.

I tak promykiem w sercu jesteś.

 

              Mirek, Gdańsk

piątek, 13 listopada 2026

Uczucia nie kłamią

Samotność jest najlepszą nauczycielką samodzielnego myślenia.

Krzysztof Varga





Całkowita, głęboka cisza otulająca głowę jak pierzyna. Nie ma najmniejszego powiewu, a jest za to rozległość przestrzeni, cudowna perfekcyjna nieruchomość świata, którą tak lubię, gdy wyzbyty jakichkolwiek myśli, bez pragnień, tudzież potrzeb, po prostu tkwię zanurzony w tej odlotowej chwili Nadmiaru Czasu.

   Czy to jest ta sławna Błogość,  albo Szczęśliwość Wszechogarniającej Samotności?

A po co zaraz takie nadęcie, wzmożenie? W ten sposób można tylko przecukrować. Po prostu zauważaj sytuacje w których dobrze się czujesz, pamiętając, że uczucia nie kłamią. Możesz takie chwile opisywać jak chcesz, aby tylko po swojemu.

Samotność owszem ma swoje wymagania, atoli jeśli się im sprosta, dostajemy wówczas w nagrodę niezwykłe doświadczenie – wchodzimy w delikatnie ulotny stan, swoiste spełnienie, za którym to stanem będziemy od tej pory tęsknić.



czwartek, 12 listopada 2026

Grzyby w październiku

 



Czyli wszyscy jesteśmy fotografami.

Różnice polegają tylko na posługiwaniu się zmienną ogniskową.

Obraz każdego obiektu możemy powiększyć, albo zmniejszyć, wyodrębnić, albo pominąć.

Z pomocą tego właśnie mechanizmu manipulujemy obrazami świata. Jedne utrwalamy, inne pomijamy, skazujemy na niebyt.

Ponieważ każdy, w każdym miejscu i chwili ciągle tą zmienną porusza i przestawia, każda rzecz wyglądać może na tysiąc sposobów różnie i w związku z tym, na tych tysiąc sposobów jest również widziana i przeżywana.














                           


środa, 11 listopada 2026

Dedykacja dla El 11

Każdy ma własny Tobołek Cennych Chwil. Nie zgub go, ani nie daj sobie ukraść.


 Godzina 11.11

Co myślę o tej godzinie?
Za chwilę wielki finał!
Wszystko domknięte, wypełnione
Za chwilę się okaże
Czy fanfary, owacje
Czy gromy i okrzyki zgrozy
Ile znaczyło moje małe ja?
A może tylko będzie cicho?


Chmury rozejdą się same,

Ustoi się zmącony staw.

Z całego oceanu pozostanie

Łyżka przecedzonych prawd ….

wtorek, 10 listopada 2026

Potwory ze snów Krystiana Apostaty

 



7 października 2023. Hamas atakuje. Media zapełniają się relacjami z udokumentowanych okrucieństw, których dopuścili się terroryści.

     Faktów się nie podważa.

- Azaliż pierwsze primo: - Czyż ten najskuteczniejszy na świecie izraelski wywiad (i amerykański) mógł przeoczyć przygotowania do tak wielkiej akcji?

- Drugie primo: - Uderzenie w amerykańskie wieże. Tu także władze podobno niczego się nie spodziewały, a społeczeństwo powinno wierzyć oficjalnym przekazom.

Jak wiemy każda satrapia poszukuje pretekstu do przykrycia swoich prawdziwych intencji. Tak było zawsze i tak jest obecnie.

Wydaje się, że Ameryka osiągnęła apogeum w staczaniu się w stronę faszyzmu. Już na początku kampanii wyborczej 2016 roku Trump rozważał  zmuszenie amerykańskich muzułmanów do noszenia specjalnych dokumentów tożsamości. A przecież ten pomysł od razu przywołuje wstęp do najczarniejszych kart w historii ludzkości.

    Dziś wkurza nas słowo „symetryzm” czyli po polsku „półprawdzizm”. Reprezentanci symetryzmu są podobni do „człowieka z gumy”, który potrafi w swojej ekwilibrystyce słownej przytoczyć argument, że do spadku liczby strzelanin przyczynić się może zarówno mniej broni w społeczeństwie, jak również więcej tej broni.

   O krok dalej idą niektórzy obłąkani republikanie, którzy głoszą na przykład, że pożary lasów mogą być wywoływane przez żydowskie lasery z kosmosu. To jak to - mówi się, że pieniądz, czyli Żydzi, rządzą światem, a tu ten Świat, czyli Ameryka, czyli Żydzi puszczają lasery z kosmosu?

  Pomieszanie z poplątaniem. Panowie i panie, za dużo białego proszku (albo snusów). Czyli świat nam głupieje i należy zachować dystans, bronić się przed wszechogarniającą propagandą, a czytając, sprawdzać źródła i myśleć z pomocą własnego rozumu.

   Zamach w Krakowie. Tragedia, wielkie na skalę rodzimą i groźne wydarzenie, ale dystans potrzebny …. Nie zapominajmy, że Putin dba o dostarczanie naszym sąsiadom w Ukrainie takiej codziennej dawki śmierci. 

Jednego spostrzeżenia atoli pominąć się nie da – oto amerykański liberalizm posiłkuje się retoryczną uprzejmością (czytaj: hipokryzją i cynizmem), natomiast strona republikańska, a zwłaszcza jej faszystowska współczesna wersja jest od tej zakłamanej uprzejmości całkowicie wolna. W swojej obłąkańczej, ale jednak uczciwej szczerości mówią: - „Nas nie interesują puste gesty i slogany, my ci pokażemy kto jest powodem twojego cierpienia i dopieprzymy jemu”.

  Podsumowując wątek polityczny należy stwierdzić, że trumpiści namieszali mocno, a to jeszcze nie koniec ich występów.

  Wątek snów – według Krzysztofa Vargi.

„Gorące lato spełniało wszystkie warunki klimatycznej katastrofy i gdy po piekielnych dniach nocą szturmowały Warszawę gwałtowne wichury, w głowę Krystiana Apostaty wchodzili mordercy i ścigali go we śnie przez długie godziny.

Mordercze sny przeszły interesującą metamorfozę, bo o ile w dzieciństwie morderca był zwykle mężczyzną w pelerynie i cylindrze, wychodzącym z gęstej mgły i idącym w stronę Krystiana spokojnym, niepowstrzymanym krokiem, o tyle morderca z Krystianowej dorosłości był zwykłym bandziorem z pistoletem. Nastąpił też postęp motoryczny, bo w młodości przerażony Krystian starał się uciekać przez mgły i jesienne parki, ale przebierał tylko nogami, coraz wolniej przebierał, mimo iż z największym wysiłkiem.

Z biegiem lat, Krystian zaczął biegać we śnie szybciej, ale i tak morderca zawsze go dopadał.                                                                                                                        Krystian nie był już młody, jego młodość minęła cicho i dyskretnie, a sny pozostały. Sny w których wciąż ktoś go goni: - Niemcy, mordercy, potwory, Rosjanie”.

     

PS. Wydaje się, że Putina swobodnie można zaliczyć do grupy: mordercy, potwory, Rosjanie.

  A co będzie, jeśli we śnie zacznie Ciebie gonić Trump? Do jakiej grupy należy owego zaliczyć? Być może trzeba wtedy stworzyć specjalną podgrupę trumpy?


 

piątek, 6 listopada 2026

Rynki giełdowe listopad 2026

Co dalej, czyli rozpatrzmy rzecz hipotetycznie.

US 30 dziś przed południem. Na wykresie widzimy klasyczną głowę z ramionami.

US 500 – tu szczyt piątej podfali wyznaczył maxa na 6 października, a jak wiemy Ameryka podaje ton. Tego samego 6 października (a to ci przypadek!) ukazał się na blogu wpis inwestora artysty: <sen inwestycyjny>. Ten inwestor to prorok jakiś jest, czy cóś?



W Polsce Wig 20 jak na razie zarysował szczyt 29 października. Oznaczenie może azaliż wyglądać również nieco inaczej – czyli szczyt był 22 09, potem spadek 10 dni, to mnożymy przez 2,62 i niemal trafiamy w 29 października w punkcie B.

A-B to pięć fal, a trzecia fala to także piątka.


Ostatnia fala w skali makro, liczona astronomicznie od 19 listopada 2024, liczy 710 dni.

Jak widzimy po fakcie - 25 stycznia 2025 roku, wpisem <piąta fala na Wig 20?> zaliczyłem trafienie. Jednak nie zaszkodzi przypomnieć ponadczasową myśl Alberta Einsteina.


czwartek, 5 listopada 2026

Pęknięty szyld Pisu

 

Krzysztof Brejza napisał: - Pis jest jak te deski na budynku: cześć wisi, część się urwała ….

A ja akurat jestem chwilowo w Warszawie, kiedy to czytam. Jest 23. lipca 2026 i godzina 13. 13

Ocho! – myślę sobie – nie ma przypadków, dziś mamy także 23. dzień miesiąca (Tajemnica liczby 23). Nie ma zmiłuj -  obadam sprawę osobiście.

Czyli po pierwsze primo symbole są ważne, tudzież po drugie primo odczytuj Znaki stojące na Poboczu Drogi Życia.

Jadę więc i czytam po drodze niby przypadkowy tekst, a tu znowu zagadka – w artykule o dokonaniach arcybiskupa Sapiehy stoi, że wziął on i umarł 23. lipca 1945 o godz. 7.15

7+ 1 + 5 = 13.

Pęknięty szyld Pisu.




Na miejscu zastaję atmosferę senną (upał daje popalić). Pani redaktor Adamek, kamerzyści, siedzą, albo nosy w telefonach, pustki poza tym. Jedna mocno starsza pacjentka trzyma się słupka i mamrocze zdrowaśki. Oczekiwanie na coś?

Zdjęcia i ja się zwijam, bo oczekuję ponieważ na obiad.

Wracając myślę: - Oto Kosmiczne Centrum Koincydencji zsyła nam obraz poparty Liczbami.

A co ma do tego Sapieha? Ma, bo przecież Pis (plus konfa + szczęść boże) i kk to jedna sitwa.

Jak rzekł był klasyk: - wyłożyć sprawę jasno, czyli trafić w kompetencję komunikacyjną odbiorcy  - oto jest wyzwanie.