Spotkanie na Okrągliku

 

Na Okrągliku spotykam młodego.

- Dzień dobry

- Ano dobry!

Maszerujemy niespiesznie w stronę Smereka. Młody przedstawił się jako Marek, a ja czuję, że coś go gnębi. Ścieżka wąska, idzie za mną. Na początku pyta o sprawy miejscowe: gdzie warto zajść w najbliższej okolicy, jako że ma jeszcze trzy dni urlopu. Potem się otwiera. Całkiem przyjaźnie się otwiera.

- Bo wie pan, mieszkam razem z matką, a kiedy tylko mogę, staram się być poza domem. Mam taki problem, że moja matka zarzuca mi, że nie jestem taki jak inni, że niby ciągle chodzę niezadowolony, wszystko mnie wkurza. Wynikają z tego tylko kłótnie i ja już sam zaczynam się zastanawiać, czy może jest ze mną coś nie halo. I nie bardzo mam z kim o tym porozmawiać. Jak pan myśli, czy koniecznie trzeba być takim jak inni? Znaczy ożenić się, dzieci, dorabiać się wypruwając sobie flaki i te rzeczy?

- Myślę, że każdy jest inny i tak powinno pozostać. Niezadowolenie, niezgoda na to co jest, buntowniczość, to domena ludzi młodych. Mój wnuczek na przykład. Przekroczył już co prawda 30 lat, ale nie pozbył się jeszcze swego ulubionego powiedzenia – dupy nie urywa. Ja także za młodu byłem buntownikiem i nie zgadzałem się na stare myślenie, zawsze stawiałem na swoim, co tak na marginesie często wychodziło mi tak zwanym bokiem. Młodzi się buntują i to jest naturalne. Gdyby byli od urodzenia zadowoleni, nie tylko nie byliby młodzi, ale byliby od razu starzy. Wszystko bowiem przychodzi w swoim właściwym czasie.

Marek idzie w milczeniu, znaczy myśli.

- To ładnie pan powiedział.

Pomyślałem, że podsunę inspirację:

 - Masz Marku dwa wyjścia: - Wydaje się, ze twoja matka należy do rodziców toksycznych. (Nie wspominał o ojcu – być może nie wytrzymał z zołzą, a ja zwykle o nic nie dopytuję, bo tak naprawdę gówno mnie to obchodzi) więc może odpuść jej to. Ona przecież ciebie z pewnością kocha, chociaż jak widać na swój specyficzny sposób. Odpuść matce, a żyj dalej po swojemu, nie dając się jednak wpędzić w poczucie winy.

- Albo wyfruń z tego domu!

Szliśmy, nie odzywał się. Doszliśmy do Fereczatej, gdzie zdjąłem plecak i rzekłem informacyjnie:

- Ja tu zostaję na noc. (I żeby nie było niedomówień, czyli sławna asertywność) 

- Do widzenia Marku!

Młody z widocznym wahaniem pożegnał się wreszcie i odszedł. Kontemplowałem widok, objęty ciepłą myślą, że oto wykonałem maleńki dobry uczynek i chyba mój Anioł Opiekuńczy jest ze mnie zadowolony.

 

Globalna święta wojna

 

Książka Katharine Stewart - „Wyznawcy władzy”. Rozdział „Bolesne dojrzewanie globalnej świętej wojny”. Opublikowana w połowie 2025, a więc zweryfikowana bieżącymi wydarzeniami.

Książka porusza temat interesujący przede wszystkim dlatego, że pojęcie wojny religijnej zwykliśmy odnosić do fundamentalizmu islamskiego i radykalnych ruchów religijnych związanych z tą religią.

Tymczasem w ostatnich dziesięcioleciach to właśnie religijna krucjata nacjonalistów chrześcijańskich daje o sobie znać coraz silniej. Co więcej, widzimy globalne wzmożenie nacjonalistów w imię religii Jezusa. Pojawił się Donald Trump, który w 2016 roku odniósł sukces wyborczy głównie dzięki mobilizacji fundamentalistycznych ruchów chrześcijańskich, które z kolei dostrzegły w nim wprost męża opatrznościowego.

Stewart pisze: „Ameryka pod przywództwem Trumpa stała się źródłem nadziei dla członków nowego prawicowo-religijnego populistycznego ruchu o zasięgu globalnym”. Ten ruch bez przesady można nazwać mianem "globalnej świętej wojny”. Czy tak jest, zapewne pokaże przyszłość, jednak rozpoczęta 6 stycznia 2025 roku druga prezydentura Trumpa wskazuje, że jesteśmy na najlepszej drodze w tym właśnie kierunku.

PS. Otaczające nas nacjonalistyczno -  faszystowskie wzmożenie ma jedną cechę główną, która wybrzmiała we wczorajszym przemówieniu amerykańskiego ministra wojny: - dla lepszego efektu (czytaj ogłupiania maluczkich) podparł się religią. Minister cytował bowiem Stary Testament.

I mamy się dziwić, że jakieś pomniejsze, lokalne ścierwo idzie tą samą drogą?

Nacjonaliści wzorują się na niedoścignionym mistrzu – Adolfie. Nikt nie zaprzeczy, że Adolf Hitler miał charyzmę, był mówcą niezrównanym, stopniował napięcie, wtrącał urywki biblijne, porywał miliony. Jaki był koniec tej bajki – wiemy. Odsyłam do wpisu z 2013 <Majowe słońce na Górze Oliwnej>.

Nieliczni uważają aliści, że cytowanie Biblii, czy Starego Testamentu przez polityka to miecz obosieczny i efekt takiego działania zobaczymy we właściwym czasie.

- Ludzie nigdy nie czynią zła w tak szerokim zakresie i z takim zapałem jak wtedy, gdy robią to z przekonań religijnych.

                                        Umberto Eco – Cmentarz w Pradze

Chciałoby się dodać: - w przypadku polityków nie są to żadne przekonania, lecz goły, wyrachowany cynizm.

Rzecz podsumowuje Lord Farquaad: -- Zapewne wielu z was zginie, ale jest to poświęcenie na które jestem gotów.

 

Wykres WIG marzec 2026

Za nami 464 dni umownej piątej fali. 

Odsyłam do wpisu z 11 grudnia 2025:< Wig fale >, 

gdzie rysunek kończył się na 3 - 4 i brakowało podfali piątej. Obecnie wygląda na to, że 4 i 26 lutego, podwójnym szczytem, została wykonana ta sławna „piątka w piątce”. Pisałem nie raz, że warto wypatrywać piątek.

 A wszystko to w ramach większej piątki (2173 dni)- dołek Covidu 16 marca do 26 lutego. Czyli za kilka dni minie sześć lat od tego dołka – niesamowite jak czas szybko mija!

Co dalej? Ano bliziutko mamy datę z harmoniczności 2,62. To jedyny najbliższy konkret znany ogółowi. Jeśli jest to rzeczywiście formacja szczytowa, wtedy AT podpowiada ABC, pozostaje azaliż tajemnicą, jak ułożą się te ewentualne fale.

Wątek z dziedziny "Sny giełdowe": - na przełomie stycznia i lutego znajomy inwestor miał sen. I ów sen zwizualizował w mocno symbolicznym obrazie, godnym Artysty przez duże A:

 Jak wiemy sny ze świadomego śnienia zwykle się sprawdzają, pozostaje „tylko” kwestia momentu – czy to jutro, pojutrze, a może za miesiąc? 

Wybory za nami

 

 Na świecie niespokojnie, rynki finansowe na czerwono (jutro wpis) a za oknem wiosennie. Od pół roku tkwi w moim archiwum mądry tekst, który puszczam dzisiaj.

 Komentarz czytelnika ze strony bloga prof.Obirka po wyborach czerwcowych 2025.

„Pierwszego czerwca 2025 r. prodemokratyczna Polska poniosła niewielką porażkę. Warto podkreślić- n i e w i e l k ą !!!. Całe moje ponad 70-letnie doświadczenie życiowe wskazuje, że jeżeli cokolwiek człowieka skłania do refleksji i wyciągania wniosków co do kierunków działań na przyszłość, to przede wszystkim porażki, a dużo rzadziej i w dużo mniejszym stopniu zwycięstwa. Dowodem na taki bieg spraw jest zwycięstwo wyborcze 2023 r. , które, mimo że niewielkie, oszołomiło nas samym swoim faktem, ale nie potrafiliśmy wykorzystać politycznie i społecznie jego skutków.
Mam świadomość, że wczorajsza porażka boli i zaciemnia obraz rzeczywistości. Dlatego dzisiaj szukamy po omacku. Każdy dzień wychodzenia z traumy będzie nas przybliżał do lepszego i jaśniejszego widzenia rzeczy takimi jakimi są, a to warunkuje jakość wyciąganych wniosków. Potrzebny czas na odreagowanie tej porażki!

Zwycięstwo ćpuna pomoże przyśpieszyć sekularyzację. Nie ma co się przejmować i niech on częściej cytuje Stary Testament i pokazuje się z biskupami, a nikt w miastach nie wpuści już do domu księdza po kolędzie. Jeżeli chodzi o poziom emocji i polaryzację to może być straszne. Religia to jeszcze nie duchowość, a często na skutek wypaczeń nawet jej zaprzeczenie. Pozostaje mieć na uwadze najważniejsze szkoły duchowe: odznaczający się surowym pięknem stoicyzm, łagodzący to epikureizm i traktujący o świadomości i naturze umysłu buddyzm. Nic większego nie powstało tak naprawdę.

Przede wszystkim muszą zwrócić baczniejszą uwagę (tzn słuchać, co mówi tzw baza) na to co się dzieje w kościele, który zanosi właśnie modły dziękczynne za zwycięstwo polskiego ćpuna. Irlandczycy, a dokładniej polityczki (dwie prezydentki katoliczki zresztą) trafnie dostrzegły właśnie w klerze głównego hamulcowego przemian demokratycznych i pozbawiły go wpływu na politykę. Premier Tusk nie ma tutaj jasnej i zdecydowanej linii i to go trochę gubi.

Na miejscu karola i tego, kto mu ten cytat podsunął nie lekceważyłabym przywołanego przez p. Profesora Obirka biblijnego kontekstu. Równie dobrze można go odczytywać jako (włożone w usta rezydenta przez Ducha Świętego, w którego wszak wierzy) ostrzeżenie dla niego samego i jego politycznego zaplecza.
A dla Rafała Trzaskowskiego (prywatnie) ta druga już przegrana elekcja może być działaniem Opatrzności ratującym go i jego piękną żonę od grzęźnięcia w politycznym bagnie, do czego najwyraźniej nie ma ani sił, ani determinacji. 

Pra przyczyną takiego stanu rzeczy , jest edukacyjna klęska po 1990 i wpuszczenia do niej Kościoła , w którego największym interesie było max obniżenie jej poziomu. Młodzież nie jest w stanie sobie wyobrazić losu PL poza UE tzn w ruskim mirze. Gdy się w nim obudzą będzie już za późno.

Ja bym jeszcze wskazał tych pożytecznych idiotów, którzy wepchnęli się do pierwszej tury. Mentzena rozumiem, choć nie popieram. Gra swoją grę i robi to sprawnie. Hołownia, Zandberg, czy Biejat budzą moje obrzydzenie. Nadęte balony. Mieli szanse stanąć po jasnej stronie mocy, ale woleli się nadymać i torpedować głównego kandydata. No, a hasło “w pierwszej turze glosuj sercem” zostało wymyślone i rozpropagowane przez politycznych idiotów. Cena za tych kretynów będzie wysoka.

Kościół ma politykę w swoim DNA i nigdy w całej swojej historii nie wziął sobie “do serca” wypowiedzi Jezusa skierowanej do namiestnika cesarza że królestwo jego nie jest stąd. Dzieje się tak ponieważ ogólnie religia katolickiego kleru jest w dużej mierze formą polityki sama w sobie i przejawia śladowe ilości namysłu i duchowości. Wystarczy wspomnieć niektóre dogmaty i przekonania np. dogmat o nieomylności papieża, zbawienie tylko w kk, nie ochrzczone dzieci idą do piekła, za opuszczenie mszy niedzielnej też idzie się do piekła. Wyraźnie rysuje się tu feudalna przemoc teologiczna która służy interesom kasty kleru. Z ostatnich stu lat warto wspomnieć wypowiedź papieża w bazylice św. Piotra że Mussolini został zesłany z nieba, a także to co stało się z Irlandią gdzie ujmując to metaforycznie klerowi otworzono drzwi a ten przyszedł wziął palec potem wziął rękę a na koniec wszystkich związał.

Jaka przyszłość?

Dzisiaj po wyborach chyba wszyscy rozgarnięci Polacy obudzili się z kacem i frustracją. Chcę dzisiaj skomentować tekst prof. Obirka mówiący o szansach wyborczych. W artykule, że podkarpacie jest do wzięcia, dzisiaj każdy może sprawdzić: ponad 70% na sutenera. Nie komentowałem wcześniejszych prognoz prof. Obirka z uwagi na fakt, że miałem dokładnie takie same nadzieje. ale pamiętam tekst dotyczący wyborów w USA, gdzie znowu myślenie życzeniowe profesora było po stronie Kamali (i znowu moje odczucia były takie same). I po raz kolejny rzeczywistość zweryfikowała jak bardzo się myliliśmy. I to dowodzi chyba jednego: bardzo wykształceni naukowcy zupełnie nie czują tego, czym ta niedouczona większość żyje… Tym razem ja zabawię się w przewidywanie przyszłości: najdalej za 2,5 roku mam rząd PIS- Konfederacja (o ile nie wcześniej, że PSL poczuje zyski i nie uda się uchwalić budżetu – wtedy wybory i nowy parlament mamy już na wiosnę 2026). I więcej: będzie parlament z większością konstytucyjną. Potem w krótkim czasie mamy POLEXIT. NATO na skutek działania pomarańczowego i tarć w Europie upadnie pod własnym ciężarem. I w perspektywie 5 lat będziemy żyli w PRLbis. A wszystkie ważne decyzje będą jak poprzednio zapadały na Kremlu.

Powracając do kampanii, czytałem dzisiaj komentarz jednego z internautów mówiący, iż Trzaskowski bardzo mocno pasował do stanowiska prezydenta (racja) i grał z Nawrockim w szachy (prawda), tylko Nawrocki jak gołąb zamiast grać, nasrał na szachownicę (też prawda). Wydźwięk jest taki: jeżeli grasz uczciwie a przeciwnik fauluje to nie możesz wygrać (zwłaszcza jeżeli po stronie przeciwnika jest zgraja kiboli). I jak mawiał Kisiel: nie tylko jesteśmy w dupie, ale zaczęliśmy się w niej urządzać.

Nie będę was pocieszał. Musimy zderzyć się z rzeczywistością. Te wybory ukazały całą prawdę o polskim społeczeństwie. W Polsce 1 czerwca 2025 roku upadła demokracja. Nie dlatego, że nie ma wolnych wyborów. Nie dlatego, że połowa społeczeństwa ma prawicowe i konserwatywne poglądy. Demokracja oparta jest na takich wartościach, jak: uczciwość, prawda, przyzwoitość, szacunek. Połowa polskiego społeczeństwa wybrała sobie natomiast po raz pierwszy w historii prezydenta sutenera, alfonsa, kibola, oszusta, lichwiarza, kłamcę i ćpuna z dużym poparciem kościoła katolickiego, który rzekomo głosi wartości ewangeliczne. To nie jest mój prezydent i nigdy nim nie będzie. To nie jest też mój kościół. Dalej będzie w Polsce kwitło bezprawie. Współczuję kobietom, osobom LGBT+, profesorom, którzy od takiego osobnika będą musieli odbierać swoje naukowe tytuły, inteligencji i wszystkim myślącym i wrażliwym osobom. Musimy pogodzić się z tym, że za dwa lata za praworządność będzie odpowiadał Czarnek, za edukację Kowalski, za armię Braun, a za gospodarkę Mentzen. I wtedy już w pełni, bez wojny, staniemy się ruskim landem. Polska to moja Ojczyzna, ale to nie jest już mój kraj. Na razie udaję się na wewnętrzną emigrację w świat przyrody, muzyki i książek. Co dalej nie wiem. Dla zdrowia psychicznego przestaję czytać o tym, co w Polsce będzie się działo. Przestaję komentować bieżące zdarzenia. Muszę zadbać o siebie. Żegnaj Polsko."

 

 

 

 

Grzebień

- Wiesz Rzepciu, tego jarzębatego kogutka zostawimy na chowanie – powiedziała mama.

I Rzepcia zaniosła piszczący kosz do kuchni. Tam wyciągnęła chudego kogutka o długich, żółtych nogach spętanych gałgankiem. Kogutek miał siwe i czarne piórka, trzepotał skrzydłami i krzyczał zachrypłym głosem. Pewnie się bał.

Rzepcia zręcznymi palcami rozwiązała cienkie  kogutkowe nogi, a potem wzięła kogutka w obie ręce, przytuliła do siebie i powoli wyszła z nim na podwórko.

     Na podwórku były kury z kaczkami, a w kącie kicały króliki. Rzepcia zaniosła kogucika do komórki.

   Będzie ci się przykrzyło – mówiła do kogutka – ale masz tu we drzwiach dużą szparę, możesz nią wyglądać. A potem dostaniesz wody i kaszy jaglanej, żebyś się przyzwyczaił.

  Kogutek przyzwyczajał się szybko. Już na drugi dzień biegał razem z kurami i darł się tym swoim okropnym głosem. Upływały dni, kogutek rósł w oczach, a właściwie to rosły przeważnie jego nogi. Chodził jak na szczudłach i głowę nosił tak wysoko, że bez wielkiego wysiłku porywał Rzepci z kieszonki fartuszka kromki pytlowego chleba.

   Wiedział przecież, że ma długie nogi i nikt go nie dogoni. O ten chleb to mniejsza, bo Rzepcia naumyślnie wykręcała się kieszonką do Jarzębatego.

Podkradanie chleba szybko kogutka znudziło i znalazł sobie inna rozrywkę – zainteresował się mianowicie piętami Rzepci.

 Były one bardzo okrągłe i różowe. Kiedy tylko Jarzębaty zauważał te poruszające się różowe pięty, nadbiegał co sił na tych swoich żółtych szczudłach i dziób! Dziób! – z całej siły, a potem w nogi!

   Wojowała z nim Rzepcia na różne sposoby, ale nic nie pomagało. Opędzić się Rzepcia od niego nie mogła. Straszyła go, krzyczała, ale on sobie nic z tego nie robił, bo wiedział, że jest ulubieńcem mamusi.

   Rzepcia daje mu co dzień jeść i pić, głaszcze go, a on przepada za mamusią. Chodził za mamusią jak piesek, a gdy szyła przy oknie, to on na parapecie siadywał i na mamusię patrzył. Rzepcia nawet trochę zazdrościła tej miłości.

   Inne koguty po sąsiedzkich ogrodach piały kukuryku jak należy, a jarzębaty na to: Pro-szę p-aaa-ni!

Naprawdę. Każdy, kto usłyszał jak Jarzębaty pieje, słyszał to samo i wydziwić się nie mógł.

Niedługo wytrzymał Jarzębaty bez kolejnej psoty. Poszła raz Rzepcia w maliny koło pasieki. Rwie te maliny, jedną do garnuszka, dwie do buzi. Rwie i patrzy, że coś się rusza koło niebieskiego ula. A to Jarzębaty podsuwał się coraz bliżej deszczułki na którą wychodzą pszczoły przed odlotem. Podsunął się, położył głowę na deszczułce i czeka. Co tylko która pszczoła wyjdzie z ula na deszczułkę, ten ją dziób! I zjada!

    A ty niegodziwcze! I narobiła Rzepcia krzyku po czym odgoniła Jarzębatego od ula. Ale czy to pomogło? Nic a nic. Tak się znęcił do pasieki, tak się przy niej zagnieździł, że już nie było sposobu, aby go upilnować. Ciągle wyjadał pszczoły i to zawsze z tego niebieskiego ula.

   Aż się tatuś rozgniewał, gdy się o tym dowiedział. Kazał go zamykać na dzień w komórce, ale i to nie na wiele się przydało, bo jak tylko kto drzwi uchylił – już Jarzębaty buch pod nogami i pędzi do pasieki na polowanie z zasadzki!

   Przyszła wreszcie kryska na Matyska. Któraś mądra pszczoła użądliła oprawcę w sam grzebień.

Co się biedaczysko nacierpiał! Grzebień mu spuchł jak pomidor i na oba oczy całkiem zaniewidział. Już wszyscy myśleli, że umrze. A on siedział w najciemniejszym kącie i zipał ciężko. Nie jadł, tylko pił wodę, jak mu się ją łyżeczką do dzioba lało. A spuchnięty grzebień okładało mu się mokrą gliną, aby opuchlizna zeszła.

   Pięć dni tak chorował.

Szóstego dnia przewidział na oczy, potem grzebień mu całkiem stęchł, a siódmego dnia znowu skubał Rzepcię po piętach, jakby nic się nie stało.

    Po piętach skubał, dokazywał jak dawniej, ale na pszczoły już nigdy nie polował. I nawet jak mamusia szła do pasieki, to on tam nie wchodził.

 

PS. Zwykle dotąd popełniamy te same błędy, aż nas w końcu życie boleśnie ugryzie w grzebień. 

         

Kleszcze 2025

W internecie można znaleźć zarówno treści mądre, jak i głupie. I nie mam tu na myśli propagandy, bo przecież wystarczy być ostrożnym i patrzeć, jakie medium, czy też kto osobiście pisze, albo wypowiada swoje kocopoły.

Jesień - oto czytam o kleszczach, że w tym roku było ich dużo i to małych jak główka od szpilki. Z taką opinią się zgadzam jako praktyk łażący po różnych krzaczorach. Tylko do końca czerwca wyciągnąłem ze swojej osoby 8, w tym jednego nadmorskiego i wszystkie były rzeczywiście zadziwiająco niewielkie. Dalej czytam poradę jak usuwać insekta - mianowicie stoi napisane, że należy owego chwytać za głowę. Za jaką głowę?!

    Przecież każdy wie, że kleszcz wgryza się właśnie głową i jak człowieka zaswędzi, to insekt jest już zanurzony po szyję w naszym ciele i wyciągamy go łapiąc za to, co wystaje, czyli za dupę. Potem powinna być dezynfekcja tym, co jest pod ręką, ostatecznie śliną. Jeśli nie da się oczyścić miejsca do końca i jakiś drobiazg się urywa i pozostaje pod skórą, nie ulegamy panice – skóra sama się oczyści i odrzuci taką resztkę razem ze strupkiem. I święto lasu!

Tablica ostrzegawcza okolice Mewiej Łachy – Wyspa Sobieszewska.

Na obraz i podobieństwo

 

Jesteśmy częścią jednej orkiestry

 

Kiedy masz poczucie humoru, stajesz się religijny. Natomiast smutek, powaga, są oznaką osób negujących życie.

Poza tym powaga jest tarczą miernoty.

Nie jesteśmy sierotami. Ziemia to nasza matka. Niebo jest naszym ojcem.

Cały olbrzymi wszechświat należy do nas, a my do niego. Jesteśmy częścią jednej orkiestry.

    Usłyszeć muzykę bytu – oto jedyna autentyczna religia. Ta religia nie ma świętych pism, bo ich nie potrzebuje. Tej religii wystarcza cisza. To z tej ciszy rodzi się modlitwa, wdzięczność i wtedy całe istnienie zamienia się w boskość.

 

                                                               Osho

 

PS. Jeśli potrafisz zbierać kwiaty tylko dla swojej własnej osobistości, oznacza to, że jesteś na właściwej drodze.

                                  

                                                                  

18 października 1944

Podczas codziennych włóczęg 2015 po okolicach Woli Michowej, prawie zawsze znajdowałem jakąś ciekawostkę.

Pocisk granatnika z łąki Staszka Firsta.

Któregoś pięknego dnia, na Szczycisku na zachód od Maniowa natknąłem się (organoleptycznie, bez pomocy wykrywacza) na stertę łusek z działka 25 mm. Było ich prawie trzysta. Przy spłonce miały wybity rocznik: 1942 i 1943. Był wpis.

Od Staszka dowiedziałem się o drugim stanowisku takiego działka przeciwlotniczego, ustawionego na zachodnim zboczu góry ponad Maniowem, w miejscu, gdzie Staszek wypasał byki w czasach powojennych. Tam w lasku znalazł on podobną stertę łusek. Czyli także tu strzelanie było.

Przydźwigałem swoje znalezisko do Kołyby i przypomniało mi się dzieciństwo, a z niego zabawy ołowianymi żołnierzykami, których ustawiałem w ordynku różnym.

W kolejnych latach odwiedzałem nowe miejsca i ludzi i wreszcie zawitałem do Średniej Wsi, gdzie poznałem rodzinę miejscowych bojków, których ominęła deportacja. Stareńka, azaliż żwawa pani Olga opowiadała:

- W 1944 roku, wiosną, Niemcy wynajęli mego ojca z koniem, aby wciągnął takie małe działko na górę ponad wieś, na sam szczyt pod lasem, tam gdzie nasza łąka. Pamiętam, jak ojciec się cieszył, bo Niemcy dobrze zapłacili. Przychodzili do naszej chyży parokrotnie, pili z ojcem i opowiadali o nadchodzącej czerwonej zarazie. Z tego działka to tylko jeden raz potem strzelali i zaraz, 18 października przyszli Ruskie. Dobrze pamiętam dzień, bo to akurat w moje 18. urodziny było.

  Zastanawiałem się, do jakich to samolotów Wehrmacht strzelał, bo te kilka stanowisk, które odwiedziłem, wszystkie były skierowane na zachód, czy też południowy zachód. Więc nie do radzieckich.

Alianci lecieli na zrzut pomocy dla Powstania Warszawskiego?

Niby daty się zgadzają – 18 października 1944 roku, po heroicznej walce przy moście kolejowym w Łupkowie, Niemcy wysadzili Tunel i wycofali się. 

Cztery Pory Roku

 W lecie 2022, w Kampinosie, natknąłem się na zgrabny krążek – plasterek, odziomkowy obrzynek sosny pozostawiony przez drwali. 

Był wpis. Spodobał mi się ten kawałek drewna od razu. Policzyłem słoje i wypadło, że sosna była moim rówieśnikiem. To miłe – pomyślałem – oraz: - nie ma przypadków. Następnego dnia wróciłem w to miejsce na sesję zdjęciową, a plasterek zatargałem do domu.

Krążek sechł sobie pomału. Najpierw nieco ściemniał, więc przetarłem go papierem ściernym. Pojaśniał, azaliż był jakiś taki surowy, nijaki, jakby prosił o upiększenie.

Patrzyłem na tę "cząstkę lasu" i wreszcie stało się – zainspirowany symbolami słowiańskimi: Swadziebnikiem, Swarzycą

tudzież sławnym obrazkiem Czterech Pór Roku w wykonaniu konstelacji Wielkiego Wozu

przerobiłem krążek na słowiańskie dzieło sztuki - czyli według literatury to po prostu Svastika.

Z powodu wiadomych konotacji wolę jednak mówić o Czterech Porach Roku.

Domki, domy, budynki

Dziś domkowo: - kilka znanych budowli drewnianych „z duszą”, przepiękny Hotel w Mosznej, tudzież radosna latarnia morska.