Zaciszne Ustronie

 

Ktoś odkrył przypadkiem                                                                            

Zaciszne Ustronie,                                                                                                    

Odcięte od świata,                                                                                                      

Leżące na stronie.                                                                                                    

Z daleka od traktu,                                                                                                  

Z daleka od ludzi,                                                                                                             

Gdzie zmierzch tuli do snu,                                                                                            

A ze snu świt budzi.                                                                                                         

W promieniu mil kilku                                                                                      

Dosłownie nikogo –                                                                                                              

I świerszcze, i gwiazdy,                                                                                           

I nawet niedrogo.                                                                                                    

Piechotą ze stacji                                                                                                        

Dzień drogi wśród kniej,                                                                                              

Lecz za to swoboda,                                                                                                    

Że hej!

Odkrywca podskoczył,                                                                                        

Spakował walizki                                                                                                               

Lecz zanim wyjechał,                                                                                             

Osobie rzekł bliskiej:                                                                                          

„Znalazłem tu i tu                                                                                                  

Zaciszne Ustronie,                                                                                                   

Odcięte od świata,                                                                                                

Leżące na stronie                                                                                                       

Z daleka od traktu,                                                                                                  

Z daleka od ludzi,                                                                                                        

Gdzie zmierzch tuli do snu,                                                                                             

A ze snu świt budzi.                                                                                                          

W promieniu mil kilku                                                                                      

Dosłownie nikogo –                                                                                                  

I świerszcze, i gwiazdy,                                                                                                 

I nawet niedrogo.                                                                                                    

Piechotą od stacji                                                                                                        

Dzień drogi wśród kniej,                                                                                             

Lecz za to swoboda,                                                                                                     

Że hej!”

 Osoba nazajutrz,                                                                                                    

Pakując manatki,                                                                                                     

Posłała wiadomość                                                                                                         

Do pewnej mężatki.                                                                                                         

Że w tym i tym miejscu                                                                                               

Jest Ciche Ustronie,                                                                                                        

Odcięte od świata,                                                                                                     

Leżące na stronie.                                                                                                              

Z daleka od traktu,                                                                                                             

Z daleka od ludzi,                                                                                                       

Gdzie zmierzch tuli do snu,                                                                                          

A ze snu świt budzi.                                                                                                         

W promieniu mil kilku                                                                                       

Dosłownie nikogo –                                                                                                            

I świerszcze, i gwiazdy                                                                                                              

I nawet niedrogo.                                                                                                        

Piechotą ze stacji                                                                                                       

Dzień drogi wśród kniej,                                                                                              

Lecz za to swoboda

Że hej!

 Mężatka nazajutrz,                                                                                                           

Przy jakimś obiedzie,                                                                                                

Szepnęła dyskretnie,                                                                                                          

Że tu i tu jedzie.                                                                                                       

Ponieważ – zacisze,                                                                                                

Ponieważ – ustronie,                                                                                             

Ponieważ – odcięte,                                                                                                  

Ponieważ – na stronie,                                                                                           

Ponieważ - daleko,                                                                                                     

Ponieważ – bez ludzi,                                                                                           

Ponieważ – zmierzch tuli,                                                                                      

Ponieważ – świt budzi,                                                                                          

Ponieważ – w promieniu,                                                                                    

Ponieważ – nikogo,                                                                                                

Ponieważ – te świerszcze,                                                                                     

Ponieważ – niedrogo,                                                                                             

Ponieważ – piechotą,                                                                                            

Ponieważ – wśród kniej,                                                                                       

Ponieważ – swoboda,                                                                                                        

Że hej!

 I odtąd, kto tylko                                                                                                                

Coś o tym usłyszał,                                                                                                           

Brał lekki inwentarz                                                                                                              

I mknął do zacisza.                                                                                                   

Wysiadał na stacji,                                                                                                         

Dzień cały szedł drogą                                                                                                           

I szukał ustronia,                                                                                                          

Gdzie nie ma nikogo.                                                                                                    

Ustronia, gdzie można                                                                                                      

Bez wstydu, wygodnie,                                                                                                 

Zdjąć buty i krawat,                                                                                                             

A nawet zdjąć spodnie.                                                                                                

Gdzie cisza i nastrój,                                                                                                      

Gdzie ciałom jest lżej,                                                                                                  

Gdzie taka swoboda,                                                                                                          

Że hej!

 I tak po dniach kilku                                                                                                

Zniknęło ustronie,                                                                                                      

Odcięte od świata,                                                                                                       

Leżące na stronie.                                                                                                     

Odległe od traktu,                                                                                                              

Od zgiełku i ludzi,                                                                                                          

Gdzie zmierzch tulił do snu,                                                                                               

A ze snu świt budził.                                                                                                     

Gdzie było lirycznie                                                                                                               

I ślicznie, i błogo,                                                                                                               

Gdzie z trudem się człowiek                                                                                        

Mógł natknąć na kogoś.                                                                                                      

Gdzie nie szedł autobus,                                                                                    

Gościńcem wśród kniej,                                                                                              

Gdzie była swoboda,                                                                                                          

Że hej!

                           Ludwig Jerzy Kern. 1956

Kropelka wody

Gdy w czasie wędrówki zaczyna padać deszcz i słyszę jak krople pukają w liście łopianów przy drodze, a potem w kaptur założonej peleryny, zaraz przypływają słowa mojej ulubionej piosenki. A już obowiązkowo słucham jej w deszczowy zmierzch na biwaku. Krople wybijają nostalgiczny werbelek na tropiku, Anna śpiewa dla mnie kołysankę, robi się bardzo ciepło na duszy, a kiedy muzyka cichnie, monotonny deszcz skutecznie usypia pacjenta.  

Jestem kropelką źródła,

Do morza tylko potokiem przez życie płynę.
Czasem rozlewam się gdzieś szeroko,
Czasem pod głazem na chwilę ginę.
Ludzie wspaniali nad moją wodą -
- Ciche pierwiosnki jak biały śnieg.
Niejeden westchnął nad mą urodą,
Niejeden boso po wodzie szedł.

 Dziękuję drzewom za ukojenia
I wiatrom także za ich westchnienia!
Dziękuję ludziom za chwile radości
I nad mym brzegiem tak dużo gości!
Nad moją wodą głosom zachwytu
Patrzącym, jakbym była z granitu,
A jestem tylko kropelką wody,
Której zawdzięczam tyle urody.

Ujrzałam morze - za to dziękuję,
I wodę morską, która smakuje
Jak boski nektar - jest dla mnie lekiem,
Jak piersi matki nabrzmiałe mlekiem.
Jeśli Bóg zechce pofrunę w górę
I znów zamienię się w białą chmurę,
U źródeł w deszczu na ziemię spadnę
I co mnie czeka znowu nie zgadnę.
Będę kropelką źródła,
Do morza znowu potokiem przez życie spłynę.
Może rozleję się gdzieś szeroko,
Może pod głazem na zawsze zginę.

 Dziękuję wszystkim za ich modlitwy,
Które cudownie przy mnie rozkwitły!
Dziękuję ptakom za ogrom gniazd!
Dziękuję niebu za urok gwiazd!
Dziękuję deszczom za życie moje,
Za to, że płynę, a nie gdzieś stoję!
Dziękuję ludziom za ich marzenia
I za miłosne ich uniesienia!

     Śpiewa Anna Żebrowska