Sezon grzybowy coraz bliżej

Muchomory same z siebie są mocno fotogeniczne, a już szczególnie w odpowiednim anturażu, czyli scenerii widokowej, tudzież świetle porannym.

Rydze, kanie, prawdziwki, podgrzybki, a także kozak morski. 

Na grzyby!

Wszyscy grzybiarze mają alibi,

A to alibi to jest zew grzybi.

 

Rzuca się wszystko i hyc! - pod krzaczek.

Może pod krzaczkiem rośnie maślaczek?

Spod tego krzaczka pod świerczek hyc!

Może pod świerczkiem przycupnął rydz?

Spod tego świerczka pod sosnę nurka,

 

Może pod sosną trafi się kurka?

W Lesku, Niedzicy, Brzegu, w Ostródzie,

Kucają ludzie w pocie i w trudzie,

Tacy, co nawet w kościach im strzyka,

Gną się do ziemi po borowika.

 

Żeby na zimę zdobyć zakąskę,

Schyla się naród po byle gąskę.

Po byle gąskę, byle kozaka,

Bo ci w tych grzybach siła jest taka!

Bardzo są dobre także pieczarki,

Zagląda naród do każdej szparki.

A potem naród te grzyby je,

I część umiera.

A część nie.

                         Ludwig Jerzy Kern

Odlot Aniołów

O świcie dunajcowym                                                                                 

Podglądałem zza płotu                                                                                                    

Jak Anioły przed zimą szykują się do odlotu.

 

Rechotały na wietrze suchej fasoli strąki,                                             

Dunajec palił fajkę i dym puszczał na łąki.                                                                   

To jest senna godzina pełna jeszcze mamideł,                                                          

Ale w dole nad rzeką biało było od skrzydeł.                                                      

Zleciały się Anioły z calutkiej okolicy,                                                                            

Z Tęgoborza, z Bartkowej, a nawet z Przydonicy.

 

Anioł jest - jak wiadomo – półczłowiekiem, półptakiem,                                      

A były wśród nich męskie, żeńskie, oraz nijakie.                                                

Wśród Anielic na przykład, była jedna piersiasta,                                                      

Co wiosną przyleciała z wojewódzkiego miasta.                                                            

I została.                                                                                                            

Została aż po jesienną porę,                                                                                              

Z całkiem obcym Aniołem w namiocie nad jeziorem.                                         

Kiedy chłody nadeszły, kiedy pogoda zbrzydła,                                                    

Coraz częściej Anioły zaklepywały skrzydła.                                                           

Pora lecieć.                                                                                                                           

Do góry wznosi się wata mglista, są warunki do startu,                                  

Trzeba je wykorzystać.                                                                             

Poooszły!                                                                                                                         

Nad modrzewiami szum się zrobił potworny.                                                     

Jeden tylko pozostał.                                                                                                    

Anioł mrozoodporny. 

                                         Ludwig Jerzy Kern

                                              

Przypomnienie

Rewelacji żadnej tym stwierdzeniem nie uczynię:

W polityce zawsze pewną rolę odgrywały – świnie.

Ale dzisiaj, z grubsza biorąc, tak na oko,

Mam wrażenie, że zalazła coś ta świnia za wysoko.

 

Z tego, co lansują na ekranie, na papierze, i w eterze,

Świnia nam się dziś objawia jako symbol i nadzwierzę.

Gdy to widzę, serce z bólu mam ściśnięte,

Gotowiśmy się ukorzyć nie przed całą nawet świnią,

Ale przed fragmentem.

 

Wiem, że na nic jeremiady, płacze, oraz gorzkie żale.

Mocno tkwi ten świński ryj na piedestale.

Lecz przypomnieć przy okazji chcę jedynie,

Że my orła mamy w herbie, a nie świnię.

 

                          Ludwig Jerzy Kern, 1965 r.

Zaciszne Ustronie

 

Ktoś odkrył przypadkiem                                                                            

Zaciszne Ustronie,                                                                                                    

Odcięte od świata,                                                                                                      

Leżące na stronie.                                                                                                    

Z daleka od traktu,                                                                                                  

Z daleka od ludzi,                                                                                                             

Gdzie zmierzch tuli do snu,                                                                                            

A ze snu świt budzi.                                                                                                         

W promieniu mil kilku                                                                                      

Dosłownie nikogo –                                                                                                              

I świerszcze, i gwiazdy,                                                                                           

I nawet niedrogo.                                                                                                    

Piechotą ze stacji                                                                                                        

Dzień drogi wśród kniej,                                                                                              

Lecz za to swoboda,                                                                                                    

Że hej!

Odkrywca podskoczył,                                                                                        

Spakował walizki                                                                                                               

Lecz zanim wyjechał,                                                                                             

Osobie rzekł bliskiej:                                                                                          

„Znalazłem tu i tu                                                                                                  

Zaciszne Ustronie,                                                                                                   

Odcięte od świata,                                                                                                

Leżące na stronie                                                                                                       

Z daleka od traktu,                                                                                                  

Z daleka od ludzi,                                                                                                        

Gdzie zmierzch tuli do snu,                                                                                             

A ze snu świt budzi.                                                                                                          

W promieniu mil kilku                                                                                      

Dosłownie nikogo –                                                                                                  

I świerszcze, i gwiazdy,                                                                                                 

I nawet niedrogo.                                                                                                    

Piechotą od stacji                                                                                                        

Dzień drogi wśród kniej,                                                                                             

Lecz za to swoboda,                                                                                                     

Że hej!”

 Osoba nazajutrz,                                                                                                    

Pakując manatki,                                                                                                     

Posłała wiadomość                                                                                                         

Do pewnej mężatki.                                                                                                         

Że w tym i tym miejscu                                                                                               

Jest Ciche Ustronie,                                                                                                        

Odcięte od świata,                                                                                                     

Leżące na stronie.                                                                                                              

Z daleka od traktu,                                                                                                             

Z daleka od ludzi,                                                                                                       

Gdzie zmierzch tuli do snu,                                                                                          

A ze snu świt budzi.                                                                                                         

W promieniu mil kilku                                                                                       

Dosłownie nikogo –                                                                                                            

I świerszcze, i gwiazdy                                                                                                              

I nawet niedrogo.                                                                                                        

Piechotą ze stacji                                                                                                       

Dzień drogi wśród kniej,                                                                                              

Lecz za to swoboda

Że hej!

 Mężatka nazajutrz,                                                                                                           

Przy jakimś obiedzie,                                                                                                

Szepnęła dyskretnie,                                                                                                          

Że tu i tu jedzie.                                                                                                       

Ponieważ – zacisze,                                                                                                

Ponieważ – ustronie,                                                                                             

Ponieważ – odcięte,                                                                                                  

Ponieważ – na stronie,                                                                                           

Ponieważ - daleko,                                                                                                     

Ponieważ – bez ludzi,                                                                                           

Ponieważ – zmierzch tuli,                                                                                      

Ponieważ – świt budzi,                                                                                          

Ponieważ – w promieniu,                                                                                    

Ponieważ – nikogo,                                                                                                

Ponieważ – te świerszcze,                                                                                     

Ponieważ – niedrogo,                                                                                             

Ponieważ – piechotą,                                                                                            

Ponieważ – wśród kniej,                                                                                       

Ponieważ – swoboda,                                                                                                        

Że hej!

 I odtąd, kto tylko                                                                                                                

Coś o tym usłyszał,                                                                                                           

Brał lekki inwentarz                                                                                                              

I mknął do zacisza.                                                                                                   

Wysiadał na stacji,                                                                                                         

Dzień cały szedł drogą                                                                                                           

I szukał ustronia,                                                                                                          

Gdzie nie ma nikogo.                                                                                                    

Ustronia, gdzie można                                                                                                      

Bez wstydu, wygodnie,                                                                                                 

Zdjąć buty i krawat,                                                                                                             

A nawet zdjąć spodnie.                                                                                                

Gdzie cisza i nastrój,                                                                                                      

Gdzie ciałom jest lżej,                                                                                                  

Gdzie taka swoboda,                                                                                                          

Że hej!

 I tak po dniach kilku                                                                                                

Zniknęło ustronie,                                                                                                      

Odcięte od świata,                                                                                                       

Leżące na stronie.                                                                                                     

Odległe od traktu,                                                                                                              

Od zgiełku i ludzi,                                                                                                          

Gdzie zmierzch tulił do snu,                                                                                               

A ze snu świt budził.                                                                                                     

Gdzie było lirycznie                                                                                                               

I ślicznie, i błogo,                                                                                                               

Gdzie z trudem się człowiek                                                                                        

Mógł natknąć na kogoś.                                                                                                      

Gdzie nie szedł autobus,                                                                                    

Gościńcem wśród kniej,                                                                                              

Gdzie była swoboda,                                                                                                          

Że hej!

                           Ludwig Jerzy Kern. 1956