Co pewien czas, jakiemuś politycznemu jełopowi (nie można mieć dobrego zdania o nieudacznikach, którzy po licznych chybionych próbach życiowych, lądują w polityce, aby tam się nachapać i napsuć co się da) udaje się przepchnąć jakiś nowy bon-mot. Było już „wyrwane z kontekstu”. „Skrót myślowy”, „jak pan dobrze wie”. Ostatnio pojawiło się; „powiem tak” – i tu mierna jednostka wypierdza coś banalnego, albo wręcz głupiego.
Więc
jako nie będący na szczęście w polityce, przy okazji zgłębiania tematu Liczb Planetarnych, opartych na
grawitacji, zauważyłem, że jedna liczba wynika może nie tyle z drugiej, ile
jest z nią powiązana jakąś prostą zasadą matematyczną. I powstaje cały szereg,
całe wiszące grono kolejnych Liczb, z
których każda jest uzależniona (matematycznie, albo astronomicznie) od innych.
Jest to podobne do rozmnażania przez pączkowanie. Jednak tudzież to pączkowanie
daje szereg liczbowy coraz większy, atoli skończony. Na końcu szeregu
jednoznacznie opisującego cykl, mamy liczby największe, azaliż niemożliwe do
zastosowania w praktyce, czyli niepraktyczne, bo milionowe. Jest to na przykład
niedawno odkryty przez naukowców cykl 26 milionów lat. Ale też cykl 260
milionów lat. Te liczby zawierające w sobie „26” wieńczą dzieło, gdyż wywodzą
się z Kalendarza Majów (również z
kalendarza egipskiego Haab) i Cyklu
Koniunktury 26 lat (zobacz wpis Rok 2020).
Anegdota: Mówiono, że Kalendarz Majów przewidywał
koniec świata na 2012 rok. To się nie sprawdziło i dlatego teraz mamy Kalendarz Czerwców.
No.
Rzecz dotarła do mnie symbolicznie, kiedy we
wrześniu 2013, wyrzuciłem wreszcie stary kalkulator na światło, na którym
sprawdzałem swoje kolejne odkrycia liczbowe.
Czy nie powinienem raczej oprawić kalkulatora w
ramki i poprosić wnuczka, aby oddał go do muzeum kiedyś tam?
A po co?
- Po pierwsze primo podobnych kalkulatorów było
wiele.
- Po drugie primo urządzenie spadało mi w ferworze
liczenia multum razy na podłogę, by w końcu się nieco zepsuć – cyfry zaczęły się
wyświetlać częściowo i w końcu nie wiedziałem na przykład, czy jest to cyfra 8
czy trzy. Owszem, trzymałem potem (z sentymentu) ów gadżet kilka lat na półce,
sprawdzając co pewien czas, czy nie naprawi się sam z siebie, ale on widocznie
nie chciał i pokazywał ciągle takie same niekompletne cyfry.
Powiedziałem więc sobie słowami misia: - A to śkoda! I przedmiot nieużyteczny wylądował na śmietniku.
Czemu służy ten długi wywód?
Ukazaniu żmudnej strony poszukiwań w każdej
dziedzinie. Bo odkrycia typu „Eureka i po wszystkim” tylko wieńczą długą drogę
pełną cierni.
Czyż Einstein
nie pisał do Grosmanna: - „Grosmann
pomóż, bo zwariuję”?
Przychodzi do człowieka jakaś myśl. Znikąd
przychodzi (albo z Pola Akashy) i
staje się wręcz obsesją. Coś ci mówi: Może tak być, więc szukaj! I szukasz.
Dzień, dwa, tydzień, miesiąc. Potem odpuszczasz na krótko i znowu szukasz, czy
to może być prawdą. Mija rok, dwa, dziesięć i wreszcie olśnienie! Wpadasz na
trop, zupełnie jak pies gończy. Adrenalina się podnosi - mam frajdę! Odkryłeś
coś i to nieźle działa. Nie zawsze działa i tu masz doping do „popraweczek”.
Bo ciągłe podążanie Tropem w tym wszystkim jest najważniejsze. To jest właśnie to sławne
Tao, czyli Droga. I nie należy zapominać o wdzięczności dla Anioła Prowadzącego, Losu, Opatrzności,
czy nazywaj to jak chcesz.
Czy frajda dotarcia do celu ma polegać również na
uznaniu przez społeczność? Napisz książkę! A broń boże!!! Uznanie społeczne to przecież
wredny pokarm dla ego.
Poza tym …. Zawsze mogę się mylić - czyli nie zapominam o pokorze: - „jestem tylko małym grzesznikiem”. Najpierw poznać i pokochać
siebie – to cenna mądrość starożytnych, czyli dbaj o osobistą radość (także pieniężną) co jest godne i sprawiedliwe.
Uważam, że inspirację mamy na wyciągnięcie ręki, dlatego czytam (i piszę) o Wielkich Poszukiwaczach, wielkich matematycznych umysłach: Alanie Turingu, Riemannie, Wittenie, Einsteinie, Ramanujanie, a w pisaniu o nich oddaję im cześć tytułem Piękne Umysły.
.jpg)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz