piątek, 20 listopada 2026

Dziwność na przełęczy

 





Siekierezada. Akurat zjadłem, kiedy podszedł gościu, który od pewnego czasu spoglądał w moją stronę. Zapytał czy może się przysiąść.

Nie miałem nic przeciwko, nastąpiło gadu gadu – znaczy ceremonialne skąd, dokąd i tak poznałem ciekawego człowieka o imieniu Bruno. (Chodźmy Bruno na piwo). Dzięki piwu? (czy raczej piwowi?) zeszliśmy do wątków historii "nie z tej ziemi" i ośmielony w końcu Bruno rozwinął opowieść:

„Zmierzchało już, kiedy podchodziłem do przełęczy Żebrak od strony bazy Rabe. Wydawało mi się, że jestem już tuż przy szałasie, a tu nagle ….

Zrobiło się dziwnie cicho i jakby zmieniło się jednocześnie światło, na takie podbarwione niebieską mgiełką. Nie było żadnych dźwięków i w tym momencie zobaczyłem, że stoję na rozstaju trzech dróg gruntowych. A przecież to się zupełnie nie zgadzało, bo jak wiesz i owszem są tam trzy drogi, ale dopiero za przełęczą i są to drogi asfaltowe.

Co za diabeł – myślę. Chyba mam jakieś zwidy ze zmęczenia, bo wyruszyłem rano ze Stężnicy, potem Jabłonki, powrót przez Bystre, a i plecak tym razem był wyjątkowo ciężki.

   Może cukier mi spadł, albo coś w tym rodzaju? Przysiądę odpocznę, przegryzę czekolady.

Stoję, a ta fatamorgana absolutnie nie znika - trzy drogi gruntowe i to z głębokimi koleinami tkwią jak byk. Do tego ta dziwna cisza i światło nieziemskie.     

  Rozglądam się żeby zobaczyć szałas na szczycie przełęczy, ale go nie ma. Spostrzegam za to biegnącą w bok cienko wydeptaną dróżkę – ścieżkę prowadzącą donikąd, bo do jednego drewnianego schodka i za nim jakby podestu, czy progu do nieistniejących drzwi.

Myślę – przysiądę na tym progu deczko i zbiorę myśli. Poczłapałem więc te parę kroków i usiadłem. W tym momencie dopiero cała ta dziwna sytuacja dotarła do mnie z mocą i poczułem przerażenie, no wręcz dziki strach. Wszystkie włosy na ciele stanęły mi dęba, jak się to mówi.

Ręce mi drżały, kiedy wyciągałem czekoladę zacząłem ją pogryzać w owej złowieszczej ciszy i coraz bardziej gęstej niebieskiej mgle, która napłynęła znikąd i mnie, jak to czułem dosłownie osaczyła. Jak się okazało, to był dopiero wstęp.

Oto zdrętwiała mi noga, czy może to był kurcz i wyciągnąłem tę nogę w przód, a ona znikła!

No znikła! Nie było nogi!

Instynktownie cofnąłem nogę, jakbym odskoczył przed atakującym wężem i noga ponownie była! Ki diabeł? To jeszcze raz noga w przód – nie ma jej, cofam – jest! Ja pierniczę! Co to jest?!

   To aż tak nie dobrze ze mną? Powtarzam doświadczenie, teraz wolniutko – to samo. Jest taka granica, linia, poza którą but z nogą znika, a przy cofaniu pojawia się. Ponawiam doświadczenie, tym razem z dłonią. Kurcze! Patrzę ogłupiały na swoje ramię bez dłoni! Mam dość - daję spokój eksperymentom. Czary zupełne!

Teraz to opowiadam na spokojnie, ale wtedy byłem sztywny ze strachu i bałem się pieruńsko, a wszystko w coraz gęściejszej szaro – niebieskiej mgle i złowrogiej ciszy. Czułem, że w tej mgle coś niewyobrażalnie złego na mnie się czaiło i w każdej chwili mogło zaatakować.

    Jak zapamiętałem, w pewnym momencie ogarnęła mnie senność, taka gwałtowna i niemożliwa do przezwyciężenia. Usnąłem na siedząco.

   Obudziło mnie głośne skrzypienie, jakby ktoś za mną otworzył stare drzwi o mocno zardzewiałych zawiasach, a także głośno i długo zamiauczał kot.

 - No kurka wodna - myślę – oto dalszy ciąg przedstawienia. Jednak rejestruję, że słychać ptaki.

    Więc ciszy już nie ma! I jest widno! Przetarłem oczy i spojrzałem na zegarek – a tu piąta rano! 8 godzin spałem na siedząco?

   Także okazało się, że nie siedzę na żadnym progu, ale na zboczu za rowem, a naprzeciwko, kilkadziesiąt metrów dalej widać znajomą wiatę, obok tablicy Przełęcz Żebrak.

    To było tak silne przeżycie, że do Mikowa schodziłem na miękkich nogach, oglądając się za siebie i nikomu dotychczas tego nie opowiadałem, bo byłem pewien, że mam coś z głową nie tak. Minęło już kilka lat, a ja nie mogę o tym zapomnieć. Ośmieliłem się opowiedzieć teraz i czuję, jakbym jakiś wielki ciężar zrzucił z siebie. Ulżyło mi. I co ty na to? Czy mi wierzysz?”

- Powiedziałem, że tak,

 Przemawiały za tym bowiem dwie charakterystyczne rzeczy – miałczenie kota i skrzypienie zawiasów w drzwiach. To skrzypienie słyszał również pewien piechur przechodzący nocą przez przełęcz, ale to już temat na oddzielny post.       

Bruno patrzył na mnie bacznie i milczał.

Poczułem, że uwierzył w moje zapewnienia dopiero wtedy, kiedy zdałem mu relację z opowieści o upiornej karczmie z przełęczy Żebrak, po czym  wskazałem ten wpis na blogu (Czerwcowy poranek w Wołosatem)



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz